|
|
|
De weg naar binnen
|
|
Er wordt in deze tijd veel gesproken over ‘de weg naar binnen’. De chaos en onrust nemen toe in de wereld en bij velen groeit daardoor het verlangen naar innerlijke rust en evenwicht. Degenen die een methode aanbieden om hiertoe te komen, vinden steeds meer gehoor bij zoekende mensen. Toch blijft bij velen de vraag welke methode dan gevolgd moet worden en of er een methode is, onbeantwoord. Dit leidt weer tot nieuwe teleurstellingen. Ik denk dat het goed is om terug te gaan naar het punt waarop wij mijns inziens de weg zijn kwijtgeraakt, in de hoop dat het een stimulans is om vol te houden.
|
|
|
Bedreigingen zijn aan de orde van de dag. Er is op dit moment op het geopolitieke vlak bijvoorbeeld de dreigende oorlog tussen Israël en Iran, de voortgaande wrede oorlog in Gaza en Oekraïne en de vuile verkiezingsstrijd in de Verenigde Staten. In Groot Brittannië zijn er harde demonstraties tegen het immigratiebeleid van de overheid. Wetten, die onze vrijheid beperken en onze privacy aantasten, worden doorgevoerd, zonder dat er wordt geluisterd naar de bezwaren. Dan ‘plopt’ de dreigende neergang van de beurzen, is er een dreigende recessie van de economie en toename in de ww. uitkeringen. Er lijkt iets mis te zijn met het weer, gemanipuleerd of niet. Het is onmiskenbaar grillig en onvoorspelbaar geworden en berichten over overlast en rampen zijn niet van de lucht. Vreemde dingen gebeuren, zoals de openingsceremonie van de Olympische Spelen, een vertoning die overal de tongen heeft losgemaakt en ook veel woede heeft opgewekt. Onderzoeksrapporten over oversterfte sinds het begin van de vaccinaties worden genegeerd in de media of zonder argumenten tegengesproken. Tegelijkertijd lijkt het leven gewoon door te gaan. Sport (brood en spelen) en vakantie hebben de belangstelling en het lijkt erop alsof het economisch nog steeds voor de wind gaat voor heel veel Nederlanders. Toch beseffen veel mensen dat we op de rand van de vulkaan dansen. Er kan zomaar ergens een explosie plaatsvinden die de wereld in brand zet. En dit laatste is volgens mij waar het om gaat. Onze aandacht wordt daardoor bepaald bij wat er in de wereld gebeurt en dat roept angst en onzekerheid op. Dit is wat de scriptschrijvers van deze schijnwerkelijkheid voor ogen hebben. Zolang de blik – in angst – naar buiten is gericht, wordt het leven bepaald door onrust en angst. Tegelijkertijd is er een grote mogelijkheid om deze schijnwerkelijkheid te boven te komen.
|
|
|
|
In mijn juli maandbrief heb ik geschreven over de oorsprong van het Kerkchristendom. Het is primair gebaseerd op de machtsbehoefte van de Romeinen. Het Nieuwe Testament, waarin het leven en de werken van Jezus centraal staat, is gebaseerd op een verhaal, waarin de bovenmenselijke Zoon van God de Vader als onze Verlosser aan de wereld werd gepresenteerd. In het Nieuwe Testament zijn vier evangeliën opgenomen. De eerste is van Marcus en werd rond het jaar 70 na het begin van de jaartelling geschreven. Marcus was een Romeins soldaat, die in Palestina heeft gevochten in de Joodse oorlog. Een oorlog die werd beslecht met de vernietiging van de Tempel in Jeruzalem. De Romeinen waren er op uit om de Joodse godsdienst en cultuur te vernietigen, zoals voor hen te doen gebruikelijk was met overwonnen volkeren. Marcus zou zijn testament hebben gebaseerd op een brondocument, dat een verslag was van het leven en de werken van de werkelijk rond het begin van de jaartelling geleefd hebbende Jeshoea. Het document zou door de Ebonieten (Armen) zijn geschreven, maar er zijn alleen fragmenten van teruggevonden. Het brondocument dat Marcus zou hebben gebruikt is ‘verdwenen’. In hun boek ‘Revolutie’ wijzen Jeroen Windmeijer en Tjarko Evenboer op meerdere stukken tekst, die Marcus met zijn bewerking niet heeft kunnen verdoezelen.
|
|
|
|
Wat zou er met de mensheid zijn gebeurd als dit narratief niet zou zijn neergezet? Tweeduizend jaar lang was Jezus Christus de Poort tot de Vader. Voor veel mensen is dit nog steeds zo. Het hoogste verlangen was om door deze Poort het Paradijs te mogen betreden. En omdat de Roomse kerk de aardse vertegenwoordiger was en is van de Vader en de Zoon, had dit instituut eeuwenlang de absolute macht over de Christelijke mensheid. Het instituut mag dan aan macht hebben ingeboet, het narratief zit stevig in ons DNA gebeiteld. Daarom is er een toenemend aantal mensen, dat in deze spannende tijd terugkeert tot Jezus Christus en de hoop op hem vestigt. Hoe zou het zonder dit narratief zijn? In de vorige brief schreef ik dat het tallozen in de afgelopen tweeduizend jaar hoop en troost heeft gegeven. Toch neemt dit voor mij niet weg dat het anders had kunnen gaan. De gedachte dat de mensheid nog in een kind-stadium verkeerde en ouders nodig had om hen te leiden, lijkt heel logisch. Maar wie zijn echter de ouders?
|
|
Als je zelf kinderen hebt opgevoed of nog opvoedt, dan weet je hoe moeilijk het is om zelfs met de beste wil van de wereld je kinderen zo op te voeden, dat het vrije, onafhankelijke volwassenen worden, die hun weg in het leven zelfstandig weten te vinden. De belangrijkste voorwaarde om hierin te slagen is, dat jij zelf een ontwikkeld bewustzijn hebt. En wie heeft dat? Zeker niet de ik weet niet hoeveel ouders die vooral gewikkeld zijn in hun eigen trauma’s.
|
|
Dan blijven er toch maar weinigen over, die op die manier ouder kunnen zijn? Meestal komen mannen en vrouwen met een onverwerkt verleden in een huwelijk en krijgen kinderen. Je houdt van je kind, maar alle liefde verhindert je vaak niet om jouw eigen tekortkomingen aan hen over te dragen. Zo is het ook met alle mensen die – ook met de beste bedoelingen – zielenherder willen zijn.
|
|
|
|
De werkelijke Jeshoea (Jezus) was leider van een van de meerdere mislukte opstanden tegen de Romeinen. Hij zou de Tempel hebben willen bevrijden van het door de Romeinen gecorrumpeerde priesterschap, zoals anderen voor hem en na hem hebben gedaan. Deze opstanden werden met harde hand neergeslagen door de Romeinen, met de kruisiging van duizenden als gevolg, waaronder die van Jeshoea. De Romeinen hebben door te verhalen over de Zoon van God, die werd gekruisigd en uit de doden is herrezen, een onaantastbare bovenmenselijke Godszoon ten tonele gevoerd. Dit niet alleen, de Joden waren schuldig aan de dood van Jezus. Pontius Pilatus heeft volgens de evangeliën tegen zijn zin Jezus overgeleverd aan de wraakzucht van de Joodse Hogepriester Kajafas. Dat in werkelijkheid Pontius Pilatus een van de wreedste landvoogden is geweest uit de Romeinse geschiedenis blijft onvermeld. Als het aan de Romeinen had gelegen was volgens Marcus Jezus vrijgesproken, omdat zij zagen dat hij de Zoon van God was. Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars. Het testament van Marcus maakt daar geen uitzondering op en de na hem komende evangelisten hebben dit eerste testament grotendeels gevolgd.
|
|
|
Ik denk daarom dat het Kerkchristendom de mensheid uiteindelijk geen dienst heeft bewezen. Dat wat aan Jezus wordt toegeschreven, kan voor ons allemaal van toepassing worden. Wij dragen het kernbeginsel in ons van de Mens zoals die ons in het Nieuwe Testament wordt getoond. Het is mijns inziens geen exclusiviteit voor enkelen, ook niet voor uitverkorenen. De Kennis (Gnosis) die leidt tot inzicht over hoe dit kernbeginsel – de bewustzijnskern in het hart- tot ontplooiing kan komen is er voor elk mens, die daarvoor open staat. Waar ook ter wereld. Ook ben ik er innerlijk zeker van dat er door de tijden heen al velen zijn geweest die deze Kennis hebben geassimileerd en de Mens die wij in werkelijkheid zijn, tot ontplooiing hebben laten komen. Zij helpen ons waar ze kunnen, maar nooit op het persoonlijke vlak, omdat dat deel uitmaakt van de schijnwerkelijkheid, waar we in diepste wezen allemaal uit willen vrijkomen. Een van de bewijzen van deze hulp is dat zelfs het Nieuwe Testament niet is ontdaan van Kennis (Gnosis).
|
|
Er is ons tweeduizend jaar lang voorgehouden dat wij zondaars zijn en dat we het niet goed kunnen doen. Dit besef is diep in ons bewustzijn verankerd en het is een stevige rem op onze ontwikkeling als vrije mens. De mensen die hiertegen in opstand kwamen en komen, hebben zichzelf alleen in schijn uit deze gevangenis vrijgemaakt. In werkelijkheid zitten ook zij vast aan hetzelfde systeem. Voor het overgrote deel zijn wij linksom of rechtsom slaven. Ook als wij denken dat geloof voor ons geen betekenis meer heeft. Geloof in politiek, geloof in geld, geloof in een oorlog kunnen winnen, geloof in macht zijn voorbeelden van andere dan religieuze geloofssystemen.
|
|
|
|
Mijn conclusie is, dat de oplossing niet van buitenaf komt. Niet eenvoudig, want het legt de verantwoordelijkheid voor ons leven bij onszelf neer. Als je je laat leiden door een ander mens of door een groep, of door een instituut, dan neem jij zelf geen verantwoordelijkheid. Als het misgaat dan ligt het niet aan jou, maar aan de leider(s). Als de ene leider door de mand is gevallen, dan komt de ander en treedt er een herhaling op van hetzelfde. Bovendien wordt er mateloos kritiek uitgeoefend op de mensen, die verantwoordelijk worden gehouden door hen die zelf geen verantwoordelijkheid nemen. Een initiatief met elkaar ondernemen, zonder een leider en waarin ieder naar beste vermogen en kunnen bijdraagt, blijkt in de praktijk erg moeilijk te zijn. Vaak is het al hommeles in de oprichtingsvergadering.
|
Samenwerken is pas mogelijk als je een vrij en autonoom mens bent geworden, want dan weet je van binnenuit wat je kunt bijdragen in die samenwerking. Dan ben je er ook diep van doordrongen dat je ‘fouten’ kunt maken, maar ben je te allen tijde bereid om het te corrigeren als je erop gewezen wordt. Je bent sterk genoeg om duidelijk te kunnen zijn zonder te beschadigen, je handelt zorgvuldig en behandelt de ander altijd met respect. In de wetenschap dat er niet zoiets is als ‘De Waarheid’ dring je de ander niet jouw mening op. Ik ben mijzelf ervan bewust dat alles wat ik schrijf, in de eerste plaats ook op mijzelf van toepassing is en dat het in deze wereld een enorme opgave is om werkelijke autonomie te realiseren. Toch zie ik geen andere weg dan deze, als we uit de huidige impasse willen komen. Ik denk echter dat alleen al de intentie om zo te leven, ertoe bijdraagt dat het frequentie niveau omhoog gaat en het bewustzijn ruimer wordt. Omdat bewustzijnsstaat de levensstaat bepaalt, denk ik dat dit de sleutel is.
|
|
|
|
De sponsoractie
|
|
De stand van nu is dat bijna de helft van de doelstelling van tweehonderd sponsors is bereikt. Ik ben degenen die positief hebben gereageerd op mijn oproep enorm dankbaar. Die oproep was om een jaar lang mij te sponsoren met vijf euro per maand, of als je maandelijkse betalingen bezwaarlijk vindt, eenmalig zestig euro.
|
|
Wil je ook sponsor zijn? Het rekeningnummer waarop het bedrag maandelijks of voor een heel jaar kan worden overgemaakt is NL59TRIO0379342502 ten name van Humane Economy Publishing.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
AI is veel, behalve menselijk
|
|
|
|
Wat betekent vrijheid werkelijk? Hoe ontdekt een mens de vrijheid in zichzelf? Het gaat daarbij niet om de vrijheid die de mens wordt gegeven door een autoriteit. Evenmin gaat het om de vrijheid die voortkomt uit welvaart of bezit. Mijn nieuwste boek De Weg naar Vrijheid gaat over deze zoektocht. Ik denk dat de twee vragen van groot belang zijn …
|
|
|
|
|
|
|
|
De Weg naar Vrijheid is gepubliceerd
|
|
|
|
Blij en trots ben ik op dit prachtige boek, dat vandaag - 26 mei 2026 - bij mij werd aangeleverd door de drukker. Het is een roman geworden, omdat een roman ruimte geeft om mensen van binnenuit te volgen. Niet via theorieën of betogen, maar via hun leven, hun ontmoetingen, hun worstelingen en hun innerlijke groei. De eerste en tweede …
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Wie de geschiedenis bestudeert, ziet dat beschavingen zich vaak ontwikkelen volgens een terugkerend patroon. Er is een periode van opbouw, groei en expansie. Daarna volgt een hoogtepunt van macht, rijkdom en zelfvertrouwen. Vervolgens ontstaat langzaam verval. Schulden nemen toe, macht concentreert zich, de afstand tussen bestuur en bevolking wordt groter en samenlevingen raken steeds verder verwijderd van hun oorspronkelijke kracht. …
|
|
|
|
|
|
|
|
|
