Er wordt veel gesproken over verandering:
over systemen die niet meer werken,
over populisme, elites, democratie, economie en macht.
Er wordt veel gedacht
en weinig gekeken.
Ik wil niet zeggen hoe het moet.
Niet uitleggen wat de juiste richting is.
Niet wijzen naar schuldigen of oplossingen.
Ik wil alleen uitnodigen tot kijken.
Niet naar “de politiek”,
maar naar wat dat woord in jou oproept.
Niet naar “het systeem”,
maar naar wat jij ervaart omdat je erin leeft.
Wat voel je bij het woord democratie?
Rust, vertrouwen, vervreemding, moeheid?
Wat roept het woord economie bij je op?
Denk je aan geld en cijfers,
of aan leven?
Aan groei of aan tekort?
Aan kansen of aan druk?
Wat gebeurt er in je bij het woord populisme?
Zie je gevaar?
Of hoor je ook een roep van mensen
die zich niet meer gezien voelen?
Ik vraag je niet om het eens of oneens te zijn.
Alleen om op te merken wat er in je gebeurt.
Niet om te verbeteren,
maar om te begrijpen.
Misschien begint verandering niet bij nieuwe plannen,
maar bij het terugvinden van een eigen blik.
Een blik die niet meteen oordeelt,
niet meteen kiest,
niet meteen weet.
Maar die vaststelt:
dit raakt mij.
Dit schuurt.
Dit voelt leeg.
Dit voelt waar.
Niet om daar meteen iets mee te doen,
maar om het toe te laten.
Misschien is dat al veel:
dat woorden weer iets met ons mogen doen,
voordat wij er iets mee doen.
Niet als kiezers.
Niet als standpunten.
Maar als mensen
die leven in een tijd
die niet alleen verwarrend is,
maar ook iets van ons vraagt:
niet om harder te denken,
maar om wakker te blijven
bij wat we voelen.
