‘Er is meer dan genoeg geld. Het zit alleen vooral in de zakken van relatief weinig mensen.’
Is dat een bezwaar? Ja, dat is het. Om twee redenen:
– wat de een in overvloed bezit, maakt dat veel anderen gebrek hebben.
– geld en macht zijn aan elkaar verbonden, veel geld hebben betekent ook macht uitoefenen, gezien en ongezien.
Veel geld bezitten betekent niet veel wijsheid bezitten. Helaas is het tegenovergestelde meestal het geval. Vooral omdat medemenselijkheid, empathie en delen geen eigenschappen zijn die bevorderlijk zijn om geld naar je toe te trekken.
De gedachte dat je hard moet werken voor geld is niet waar. Degenen die het meeste bezitten laten geld voor zich werken. Omdat de wereld verslaafd is aan geld zijn er altijd die voor hen willen werken. Het maakt daarbij niet uit welke waanzinnige ideeën van de geldbezitter zij helpen uit te voeren.
De wereld is verslaafd aan geld. Omdat we massaal denken er niet zonder te kunnen. Wij zijn vergeten dat uiteindelijk waardecreatie het belangrijkst is. Waardecreatie in de breedste zin van het woord, van het bouwen van woningen tot het ophalen van ons huisafval.
Ik heb mij jaren ingezet om de omkering van gelddenken naar waardecreatiedenken te bevorderen. Daarbij heb ik ontdekt dat het enorme belang hiervan alleen echt begrepen kan worden als er werkelijk inzicht is. Niet alleen inzicht, maar ook en vooral verantwoordelijkheid durven te nemen om te leven volgens wat jouw inzicht je duidelijk maakt.
Inzicht ontstaat uit waarnemen. Hierover schreef ik onderstaand blogartikel:
Ieder mens beschikt over een eigen waarnemend vermogen. Toch lijkt het voor velen lastig om van dit vermogen gebruik te kunnen maken. Vooral omdat waarneming ontstaat in de vrije ruimte die in ons aanwezig is.
Wij leven in een tijd waarin vrijwel onmiddellijk wordt uitgelegd wat wij zien, horen of meemaken. Nog voordat wij zelf hebben kunnen onderzoeken, is de verklaring vaak al gegeven. Door deskundigen, media, boeken, sociale media of tegenwoordig ook door AI.
Waarnemen is iets anders dan verklaren. Het gaat vooraf aan iedere uitleg, gevoel of denken. Pas daaruit ontstaan interpretaties, meningen, overtuigingen en theorieën.
Daarom is het vermogen tot waarnemen een wezenlijk onderdeel van ons mens-zijn. Omdat een mens die niet meer zelf waarneemt, zijn verhouding tot de werkelijkheid laat bepalen door anderen.
Ik neem daarbij waar dat steeds meer mensen denken een eigen mening te hebben, terwijl die mening vaak is opgebouwd uit dat wat zij hebben overgenomen. En dat is iets anders dan een mening hebben, die is voortgekomen uit een eigen verhouding tot wat werd waargenomen.
In waarnemen zit geen oordeel. Door waar te nemen plaats je jezelf in de open vrije ruimte. Dat vermogen onderscheidt ons in ons mens-zijn. Misschien is de belangrijkste vraag daarom: ‘Hoe maak je ruimte in jezelf om waar te nemen?’
Ad Broere
