Soms rijd je ergens en weet je het niet. Niet omdat je onoplettend bent, maar omdat de werkelijkheid niet overeenkomt met de categorie.
Ik werd geflitst binnen de bebouwde kom. Op de foto: bomen, een weg, schemerlicht.
Geen huizen. Geen stoepen. Geen leven dat je normaal gesproken met “bebouwd” associeert.
De foto bevestigde vooral dit: ik wist niet dat ik mij in een bebouwde kom bevond. En eerlijk gezegd: ik zie het nog steeds niet.
Ik tekende bezwaar aan. Dat mocht. Dat is keurig geregeld. Het bezwaar werd afgewezen. Ook dat is keurig geregeld.
De brief was niet ondertekend. Dat bleek logisch: hij was automatisch gegenereerd. De brief was “met zorg opgesteld”. Dat stond er letterlijk. Ik vroeg me af welke zorg dat precies was. Of misschien bedoelden ze zorgvuldig. Dat kan ook.
Ik ontdekte dat de politie van Fryslân de meting had verricht in Zuidoost-Drenthe. Dat zal vast ook logisch zijn. Ergens. In een systeem.
Ik overwoog nog naar de kantonrechter te gaan. Maar toen gebeurde er iets anders: ik zag het geheel.
Niet als onrecht. Niet als complot. Maar als een perfect werkend systeem waarin categorieën belangrijker zijn dan waarneming.
Ik heb betaald. Niet uit instemming, maar uit helderheid.
En ik hield er iets aan over wat waardevoller is dan gelijk krijgen: het besef dat je soms niet struikelt over regels, maar over het verschil tussen zien en classificeren.
Dat verschil is tegenwoordig groter dan we denken.
Ad Broere
