|
|
|
|
|
2026, het jaar van onze transitie?
|
Alles wat ik in de afgelopen zeventien jaar heb geschreven, is ontstaan vanuit een ideaal. De naam die ik eraan gaf was een menswaardige samenleving. Ik schreef vanuit weten en zag mijzelf als pionier. Het waren jaren waarin ik veel harde confrontaties heb meegemaakt met mensen die het niet met mij eens waren. Tegelijk waren er mensen die hun hoop op mij hadden gevestigd — als iemand die kon bijdragen aan de gewenste veranderingen in de samenleving.
|
Daardoor heb ik het spanningsveld tussen realiteit en idealiteit voluit ervaren. Mijn hoop was dat zoveel mogelijk mensen zich zouden aansluiten bij dat ideaal, zodat de verandering met kracht zou worden doorgezet. Maar langzaam drong tot mij door dat veel mensen het moeilijk vinden om zelf verantwoordelijkheid te nemen. Velen verlangden naar een sterke man of vrouw als leider — iemand die richting gaf, maar geen autoriteit was.
|
Dat bleek een onmogelijke combinatie. Een leider die richting kan geven, kan dat alleen wanneer degenen die volgen hun innerlijk kompas hebben gevonden en daardoor hun eigenheid leven. Dat is niet af te dwingen. Dit inzicht bracht mij uiteindelijk in een leegte.
|
|
|
|
Ik vroeg mij af: hoe kan ik functioneren vanuit de stilte?
|
Simpelweg door er te zijn.
|
Niet als gids of voortrekker, maar als iemand die een lichtbaken is — niet om een rol te vervullen, maar door innerlijke ontwikkeling een baken te zijn geworden.
|
Een mens die op geen enkele manier tussen zijn medemens en diens innerlijke Zijn in staat.
|
Toen ik begon aan mijn boek De Weg naar Vrijheid besefte ik nog niet hoezeer het schrijven van een roman mij zou helpen om helder te krijgen waar ik nu sta. Het is geen overdracht van kennis geworden, zoals mijn eerdere boeken, maar schrijven vanuit mijn ziel. Het zal herkend worden door hen bij wie het resoneert — zoals het dat bij mijzelf heeft gedaan.
|
In het begin nog aarzelend. Het hart zette de eerste stappen, terwijl het hoofd meeliep om te controleren of het wel klopte, of het wel ‘goed’ was. Gaandeweg begonnen echter de karakters tot leven te komen. Gewone mensen, die geen grootse daden verrichten en niet worden gezien door velen, maar die juist in hun zuivere eenvoud bijzonder zijn.
|
Vandaag plaats ik het vierde hoofdstuk. Het gaat over de verschrikking van oorlog. Terwijl ik het schreef, werd mij opnieuw duidelijk hoezeer mensen altijd — toen en nu — de slachtoffers zijn geweest van oorlogen die niet de hunne waren.
|
|
Misschien is dat dit gezien wordt, het enige dat hoofdstuk vier beoogt.
|
|
|
|
|
De Laurier en de Onzichtbare Stroom
Er bestaan tijden in de geschiedenis waarin de waarheid die van binnenuit spreekt
wordt vervolgd door machten die alleen van buitenaf kunnen regeren.
|
Maar zelfs dan sterft zij niet.
|
Waar het hart zwijgt, fluistert zij.
|
Waar het woord wordt onderdrukt, verschuilt zij zich in symbolen.
|
Zo werd in het zuiden van het oude Gallië — het land van de Katharen —
de laurier een geheim teken.
|
Geen wapen, geen vlag, geen dogma.
|
Maar een blad dat winter en vuur kan overleven.
|
Men zei dat wie het pad van innerlijke vrijheid bewandelde,
de geur van laurier herkennen zou als een herinnering:
de weg is nooit verdwenen, alleen verduisterd.
|
Toen 220 Katharen de brandstapel van Montségur beklommen,
werd — zo gaat de legende — fluisterend gezegd:
|
|
“Al cap dels set cent ans, verdajara lo laurèl.”
|
Na zevenhonderd jaar zal de laurier weer groen worden.
|
Of deze woorden werkelijk zijn uitgesproken,
of ontstaan zijn in de eeuwenlange rouw
van hen die de innerlijke traditie droegen,
weet niemand meer.
|
Want de laurier is het teken van wat niet kan worden vernietigd:
de innerlijke kennis,
de stille zekerheid,
de gnosis die geen leer nodig heeft om waar te zijn.
|
Door de eeuwen heen, onder as en stilte,
ging deze stroom ondergronds:
via vrouwen die fluisterend onderwezen,
via mannen die in eenvoud leefden,
via kleine kringetjes reizigers, zoekers, wachters van licht.
|
Zij gaven niets op schrift,
maar schreven het in harten
die ontvankelijk waren.
|
En telkens wanneer een nieuwe tijd aanbrak —
wanneer de oude structuren kraakten,
wanneer de machtskerken hun greep verloren,
wanneer mensen opnieuw naar binnen begonnen te luisteren —
werd gezegd:
|
“De laurier ontkiemt weer.”
|
Niet in de vorm van tempels,
of rituelen,
of priesters,
maar in het ontwaken van het innerlijke weten
dat alle autoriteit overbodig maakt.
|
De laurier bloeit wanneer mensen
de stem in zichzelf weer herkennen.
|
Wanneer Liefde niet langer een gebod is,
maar een bron.
|
Wanneer Vrijheid geen strijdkreet vormt,
maar een staat van zijn.
|
Wanneer de mens niet buigt voor een God buiten hem,
maar ontwaakt in de Ene binnenin.
|
Zo wordt de profetie niet letterlijk vervuld,
maar levend —
in ieder mens die het hart opent
in een wereld die opnieuw leert zien.
|
En misschien is het precies om die reden
dat de laurier nu weer groen staat
in vele harten tegelijk.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
De nachtmerrie voltrekt zich In de vroege ochtend van de eerste Nisan van het jaar 3829 — 1 april van het jaar 70 volgens de Gregoriaanse telling — werden Eli en Mirjam ruw uit hun slaap gerukt door een orgie van lawaai. Het dreunende ritme van trommels, het schrille schallen van trompetten, het gebrul van hoorns en het geschreeuw van …
|
|
|
|
|
|
|
|
Dit is geen economische analyse, maar een beschrijving van een geloofssysteem dat zo vanzelfsprekend is geworden dat we het niet meer als geloof herkennen. Wie dit leest als een aanval, mist wat hier wordt blootgelegd. Hoe ziet het geloof eruit? Het grootste geloof in de wereld is overal verspreid, tot in de meest afgelegen landen. De missionarissen van dit geloof …
|
|
|
|
|
|
|
|
Als je zegt – wat velen doen – dat god niet bestaat, dan vraag ik aan jou ‘Wie is – of was – god voor jou?’ Want afschaffen zonder begrip van wat je afschaft kan ertoe leiden dat je dezelfde vergissing begaat als destijds de mens die god buiten zichzelf projecteerde. Omdat de vorm anders is dan toen, wordt AI …
|
|
|
|
|
|
|
