|
|
|
|
|
2026, het jaar van onze transitie?
|
In hoofdstuk vijf verblijven Eli en Mirjam inmiddels in Pella.
|
|
De belegering van Jeruzalem ligt achter hen, maar niet achter hen.
|
Wat zij daar hebben meegemaakt, werkt nog door — ieder op zijn eigen manier.
|
Wat wij vandaag misschien zouden aanduiden als trauma, toont zich bij Eli als uitputting, terugtrekking, verlies van richting. Niet omdat hij zwak is, maar omdat hij een trouw en loyaal mens is geweest.
|
Iemand die verwachtingen koesterde — naar de Ene, naar de toekomst, naar zin — en daaraan is stukgelopen.
|
|
Mirjam heeft hetzelfde gezien, hetzelfde verloren, hetzelfde doorleefd.
|
Maar in haar heeft het lijden iets anders aangeraakt. Geen verheven inzicht, geen ‘wakker zijn’, geen moreel overwicht.
|
Wat in haar zichtbaar wordt, is geen beter weten, maar innerlijke kracht — een vermogen om te blijven luisteren, ook wanneer alles is ingestort.
|
|
Dit hoofdstuk gaat niet over gelijk hebben of ongelijk.
|
Niet over wie verder is of wie achterblijft.
|
Het gaat over twee mensen die elk op hun eigen wijze proberen verder te leven na wat niet meer ongedaan kan worden gemaakt.
|
Misschien is het enige wat dit hoofdstuk vraagt:
dat we dit verschil zien — zonder oordeel.
|
|
|
Stuur me een mail als het - nog - niet lukt, dan lossen we het op.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|