Soevereiniteit

11 februari 2012 ‘De
soevereiniteitskwestie is een interessante discussie voor bij het haardvuur,
meer niet.’ (Neelie Kroes)
Twee citaten uit een
opiniestuk  in het FD van 11 februari 2012, laten geen twijfel bestaan over de
vraag naar wie de feitelijke macht heeft (hebben) binnen de EU en evenmin over
hoe men deze wil doen gelden:

‘Er staat geen jota
verkeerd in het indrukwekkende akkoord dat de politieke leiders in Athene
donderdag sloten over de hervorming van hun land. Er staat dan ook geen woord
Grieks in. Het ‘memorandum over financieel en economisch beleid’ is gedicteerd door het Internationaal
Monetair Fonds (IMF).
Een belangrijke reden voor de vertraging in de
Griekse besluitvorming deze week was dan ook dat het document, dat in alles de geroutineerde en koele hand
verraadt van de mandarijnen van de IMF-staf
, nog moest worden vertaald in
de taal van de ondertekenaars.’

En

Daarmee is Griekenland
ook een afschrikwekkende katharsis voor de rest van de Europese leiders.

Het is niet meer de kiezer die de
bepalende factor is voor het te voeren beleid, het zijn de financiële markten die
regeringen afrekenen.
Portugal en Ierland voeren al IMF/EU-dictaten uit. Italië en Spanje hebben geen andere keuze dan
te volgen. Frankrijk en België zijn er niet ver vanaf. De eb in de economische
getijdebewegingen legt wrakhout bloot wat in de overvloed tot 2007 verborgen
kon blijven, zoals structureel onevenwichtige overheidsfinanciën, slecht
functionerende markten en onbeheersbaar stijgende zorgkosten.

Minister van Economische Zaken Maxime Verhagen is de eerste die onraad én
kansen ruikt. In zijn interview met De Telegraaf van vrijdag geeft hij drie
schoten voor de boeg: hervorm de arbeidsmarkt, de zorg en de huizenmarkt. Het
zijn precies de drie terreinen waarvan ook de Europese Commissie vindt dat Nederland stappen moet zetten om op
middellange termijn een beter fundament te creëren voor meer groei en
concurrentiekracht.

De Europese politici worden gestuurd door het IMF (de BIS Bank), de ECB en
de Europese Commissie. De shock and awe strategie toegepast op Griekenland, is
een afschrikwekkend voorbeeld voor de leiders van de andere Europese landen.
Plotseling is er haast om de wil van IMF, ECB en Europese Commissie uit te
voeren, om te voorkomen dat men aan de zijlijn wordt gezet , evenals dat dat nu
in Griekenland het geval is.

Opvallend is ook, dat de bepalende factor voor het te voeren
beleid de financiële markten zijn.  Nota
bene een van de belangrijkste  veroorzakers van de financiële problemen
waarin meerdere eurolanden nu verkeren, door hun destructieve speculatieve
praktijken en door het opdrijven van de rente over de staatsschuld!  En wat, of beter wie, zijn de financiële
markten?  De indruk wordt gevestigd alsof
het zou gaan om plaatsen waarop vraag en aanbod van geld elkaar ontmoeten en
dat deze markten transparant zouden zijn en vrij van dominante invloeden. Dat
is echter een naïeve voorstelling van zaken, want de financiële markten wordengedomineerd door enkele grote private partijen. Dezelfde die hun invloed doen
gelden binnen de Fed, de ECB en het IMF.

De Europese leiders zijn dus al gezwicht voor de macht van
deze oligarchie. De kiezer is niet (meer) de bepalende factor voor het te
voeren beleid. Wij staan dus al buitenspel. Dit betekent concreet, dat het een
kwestie van tijd is, dat de pensioenen worden gekort en veel steviger dan nu
het geval is, de uitkeringen omlaag gaan, de hypotheekrente aftrek verdwijnt,
de pensioengerechtigde leeftijd omhoog gaat, ontslag  zonder afvloeiingsregeling mogelijk wordt,
bezuinigd wordt op de zorg, de ziektewet en de arbeidsongeschiktheidswet worden
aangescherpt, de pensioengerechtigde leeftijd snel omhoog gaat en het begrip
passend werk uit het woordenboek van het uwv wordt geschrapt. De Nederlandse
politici zijn daarin gedegradeerd tot uitvoerders van de wil van het troika IMF
(BIS Bank), ECB en Europese Commissie, stuk voor stuk geleid door niet
democratisch gekozen personen. In dit verband wordt ook volkomen duidelijk waarom
het Europees Stabiliteit Mechanisme (ESM) geen kritische aandacht krijgt van de
media. Het ESM is een belangrijk werktuig waarmee het troika de grote hervormingsoperatie
gaat uitvoeren en ook een kanaal waarlangs de financiële instituten met ons
belastinggeld gaan worden geherkapitaliseerd. Dit laatste is een eufemisme voor
het wegpoetsen van het geknoei van de banken in de afgelopen jaren, waarin geld
werd geïnvesteerd in zaken, waar men bij vandaan had moeten blijven.

Is dit bangmakerij? Zal het allemaal niet zo’n vaart gaan
lopen? Lees wat Eurocommissaris mevrouw Kroes in een interview in  de Volkskrant van 7 februari 2012 heeft
gezegd:

‘De hypotheekrente
aftrek is langzamerhand heilig verklaard in Nederland. Voor de (Europese)
Commissie is hij alleen van belang in het totaalplaatje van Nederland en de
mogelijke risico’s. Niet de aftrek staat ter discussie maar het effect ervan op
de overheidsfinanciën’
, in gewoon Nederlands: de Europese Commissie zet een
streep door de hypotheekrente aftrek, zodra men de controle heeft gekregen over
de Nederlandse overheidsfinanciën.

Als de Europese
Commissie van mening is dat het pensioenplan te zacht, de hypotheekrente aftrek
te risicovol en de loonstelling te groot is, dan kan men het kabinet dwingen
het beleid aan te passen. Het gaat erom dat het huishoudboekje is gebaseerd op
harde munt en niet op wishful thinking.’
Deze uitspraak maakt duidelijk wie
straks het laatste woord heeft.

En:

De discussie over de
overdracht van soevereiniteit aan Brussel is zinloos. Los van al die afspraken (red:
niet vermeld wordt welke) zijn de Europese economieën al zo vervlochten. De
soevereiniteitskwestie is een interessante discussie voor bij het haardvuur,
meer niet.

In de media werd hevig gediscussieerd over de vraag of Griekenland wel of niet uit de euro moest worden gezet. Kunnen ‘we’ zonder Griekenland, zoals mevrouw Kroes aangaf in het interview. Over inhoudsloos gesproken. Deze discussie is tegen de achtergrond van de rest van het interview triviaal.

Wilt u nog meer duidelijkheid? Wij zijn overgeleverd aan de Eurocratie, het IMF (BIS Bank) en de ECB. Ons leven zal worden bepaald door boekhouders, die gefixeerd zijn op de uitgavenkant en dat gaan we spoedig merken in ons dagelijks leven.

 

© Ad Broere