Het Canadese volk wast de Bank of Canada de oren

De Bank of Canada –de centrale bank van Canada- is volledig eigendom van het Canadese volk. De bank werd in 1938 genationaliseerd en heeft een buitengewoon succesvolle rol gespeeld bij de financiering van infrastructuur in Canada, sociale programma’s, zoals het financieren van het sociale zekerheidsstelsel, educatie etc.. De Bank of Canada heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan het Canada uit de depressie van de jaren ’30 halen, heeft de Canadese defensieuitgaven gefinancierd in WOII, de aanleg van snelwegen door het hele land, openbaar transport, ondergrondse in de grote steden, de St. Lawrence Seaway, de gezondheidszorg en het Canadese pensioensysteem.

Paul Hellyer, oud minister van defensie van Canada, licht de gebeurtenissen van 1974 toe. In dit jaar, zegt Hellyer, ging de Bank of Canada er in een ‘overnight’ actie toe over om geld te lenen van de private banken en daarvoor rente te betalen. De rente kwam ten laste van de Canadese staatsbegroting en dus ten laste van de Canadezen. Voor 1974 werd de winst die de Bank of Canada maakte uitgekeerd aan de Canadese overheid, waardoor het geld van de Bank of Canada vrijwel kosteloos was. Paul Hellyer noemt dit onverholen de greep van de ‘geld maffia’, die werd uitgevoerd op instignatie van de BIS Bank, de Bank for International Settlements, waarvan het IMF en de Wereldbank de voorzetramen zijn. Paul Hellyer is van mening dat de BIS Bank het instrument is van een groep van internationale bankiers die hun wurggreep op het wereldwijde financiële stelsel in 1974 hebben ingezet.
De staatsschuld van Canada bedroeg in 1974 voor de bankiersgreep slechts 18 miljard Canadese dollar. Drie jaar nadat de Bank of Canada begon te lenen van private banken was de staatsschuld met liefst 300% gestegen tot 58 miljard Canadese dollar. De Canadese staatsschuld bedraagt momenteel 500 miljard, 95% hiervan bestaat uit samengestelde interest (rente over rente), die de Canadese overheid schuldig is aan private banken en beleggers. De Canadese overheid betaalt ongeveer 37 miljard rente over de staatsschuld.

Canada, Nederland schuldenvrij… is het mogelijk?

De bewering dat als overheden de geldkraan kunnen opendraaien er een enorme inflatie optreedt, wordt gelogenstraft door Canada. De Bank of Canada verstrekte rentevrije leningen aan de lagere en centrale overheid voor 1974 en dat leidde tot een staatsschuld van niet meer dan 18 miljard Canadese dollar. In die tijd waren de huizenprijzen in Canada laag, onder de 20.000 Canadese dollar. Inflatie was niet meer dan een woord… Pas na 1974 maakte Canada kennis met wat inflatie is, doordat de Bank of Canada zoals gezegd ging lenen van private banken en daarvoor veel rente betaalde. De rente legde zo’n hoge druk op de staatsbegroting dat de normale uitgaven onder druk kwamen te staan en er tekorten (meer uitgaven dan inkomsten) gingen ontstaan.
Het recept om deze tekorten terug te dringen kennen we inmiddels ook in Nederland. Het misselijk makende woord ‘bezuinigen’. Bezuinigen op de normale overheidsuitgaven om ruimte te maken voor rentebetalingen. Rente die in Canada opgeteld 95% uitmaakt van de totale staatsschuld. Een staatsschuld waarvan landen overal in de wereld, zoals Canada en Nederland, nooit meer afkomen. Tenzij een nationaal publiek instituut voor en namens de inwoners van die landen schuldvrij geld gaat creëren en dat rentevrij gaat besteden ten behoeve van de samenleving. Paul Hellyer heeft gezegd: ‘Er zal geen vrede op aarde zijn en evenmin zal er gerechtigheid zijn zolang het geldsysteem niet grondig zal worden hervormd’.

Het Comité voor Monetaire en Economische Hervorming (COMER) versus de Bank of Canada

De Canadese constitutionele advocaat Rocco Galati heeft op 12 december 2011 namens COMER een zaak aangespannen bij het Federale gerechtshof om de Bank of Canada weer terug te brengen tot de oorspronkelijke constitutionele doelstelling, gebaseerd op het publieke mandaat en op de verantwoordelijkheid van deze bank. De Bank of Canada moet opnieuw rentevrij geld uitlenen aan de lagere en centrale overheden om daarmee ‘menselijk kapitaal’ uitgaven te kunnen doen (educatie, gezondheid, sociale dienstverlening) en ook aan infrastructurele investeringen.
De eisers stellen dat er sinds 1974 een geleidelijke verschuiving is opgetreden bij de Bank of Canada van een zelfstandige monetaire en financiële politiek naar een die wordt gedicteerd door private buitenlandse banken. Verder dat het op deze manier de macht uit handen geven in strijd is met de Bank of Canada Wet.
De eisers stellen dat de gedaagden bewust of onbewust in meerdere of mindere mate met kennis en opzet betrokken zijn bij een samenzwering, waarbij de Bank for International Settlements (BIS), het Financial Stability Forum (FSF) en het Internationale Monetaire Fonds (IMF) betrokken zijn, met als doel om de Bank of Canada Wet te ontkrachten, evenals de Canadese soevereiniteit over de eigen financiële, monetaire en sociaal-economische politiek. De soevereine overheid van Canada is in deze zaken overruled door het banken- en financiële systeem.
De mainstream media hebben niets geschreven over deze nu meer dan drie jaar lopende rechtszaak. Daardoor komt de informatie over deze zaak niet ter algemene kennis. 

Update COMER VS Bank of Canada, januari 2015

Op 26 januari 2015 won COMER, vertegenwoordigd door de constitutioneel advocaat Rocco Galati opnieuw een beroepszaak. Opmerkelijk is, dat Galati in het interview dat op youtube staat, verklaart dat hij niet denkt dat Canada nog een democratie mag worden genoemd.

 

Het Burgerinitiatiefonsgeld.nu

In Nederland is drie weken geleden een initiatief gestart om handtekeningen te werven van Nederlandse burgers. De doelstelling van deze actie is om geldschepping in het Nederlandse parlement op de agenda te krijgen. Ook de Nederlandse overheid leent geld van private banken en betaalt daar rente voor. Momenteel is dat weinig, maar dit is slechts een tijdelijke situatie. De Nederlandse overheid laat zich, evenals dat in Canada het geval is, de wet voorschrijven door internationale bankiers en in het belang hiervan optredende instituten zoals de Bank for International Setllements (BIS), het Internationale Monetaire Fonds (IMF), en het Financial Stability Board (FSB). Het grote geld regeert ook de Nederlandse overheid.
In Nederland ligt de situatie nog gecompliceerder dan in Canada. De Staat is enig aandeelhouder van De Nederlandse Bank (DNB) en zou in principe deze bank kunnen opdragen om rentevrij en schuldvrij geld te verstrekken ten behoeve van de overheidsuitgaven. Op dit idee is de overheid echter nog niet gekomen. Bovendien is De Nederlandse Bank sinds 1998, het jaar dat de Europese Centrale Bank (ECB) werd opgericht volledig onafhankelijk van de Nederlandse staat en maakt het deel uit van het stelsel van centrale banken dat onder de ECB valt. De opzet van de ECB is naar een beproefd recept, want het werd al in de V.S. toegepast. De ECB is een ondemocratisch instituut, geleid door de internationale bankiers.
Toch is het noodzakelijk dat onze volksvertegenwoordigers zich gaan buigen over het fenomeen geldschepping. Er moet een verandering worden ingezet. Want, ik herhaal de woorden van Paul Hellyer: ‘Er zal geen vrede op aarde zijn en evenmin gerechtigheid zolang het geldsysteem niet grondig wordt hervormd.’ Het is aan de volksvertegenwoordigers om daartoe de eerste stappen te zetten en de destructieve spiraal waarin de samenleving zit te keren. Het vereiste aantal handtekeningen om het onderwerp geldschepping op de agenda van het parlement te krijgen werd al na iets meer dan 24 uur bereikt. Op 1 februari komt de eerste 100.000 ondertekeningen mijlpaal in zicht. Het zou geweldig zijn als het er een miljoen gaan worden, want dat zou een niet mis te verstane boodschap aan het Nederlandse parlement betekenen.

Teken daarom het burgerinitiatief op: http://www.burgerinitiatiefonsgeld.nu en verspreidt het door ook vrienden, buren, kennissen, collega’s etc. te informeren.

© Ad Broere, econoom

Bronnen:

www.comer.org

https://www.youtube.com/watch?v=EZS_DDpDb6k interview Paul Hellyer

The Tower of Basel, Adam Lebor, 2013