Doelbewuste weeffouten in de euro?

‘Weeffouten in de euro’ werd op 2 december uitgezonden door de VPRO. De indruk wordt gevestigd dat het de bedoeling was om met het uitbrengen van de euro ook een politieke unie in Europa tot stand te brengen.

Dat de politieke unie niet direct met de introductie van de ‘oetel’ – Tom Lassing– pardon de euro is opgetuigd lijkt het gevolg te zijn van onderling gekissebis tussen de deelnemende landen en hun politieke strategieën. Jeroen Dijsselbloem geeft echter in een opvallend open verklaring in deze uitzending aan, dat zeventien landen met een verschillende economische sterkte, infrastructuur etc. in één munt stoppen vragen om moeilijkheden is. Vanzelfsprekend is dat een juiste constatering. De vraag doet zich echter voor of de toenmalige Bundeskanzler Kohl niet een heel listig spel heeft gespeeld door wel medewerking te geven aan de euro, maar niet aan de vorming van de politieke unie. Het is immers duidelijk dat Duitsland de grote winnaar is in het ‘euro spel’, juist door dat enorme verschil in economische kracht. Sterker, de aanleiding om over één munt en een politieke unie te gaan onderhandelen was, omdat Oost- en West Duitsland gingen herenigen en dat vooral bij Mitterand, toenmalig president van Frankrijk de angst opriep voor de macht van Duitsland. De oplossing van Mitterand was om in een gezamenlijke munt èn in een politieke unie te gaan. Die munt kwam er, de politieke unie niet, zoals we weten. De euro bestaat nu elf jaar en heeft bewezen, meer dan alleen weeffouten te hebben. Het is het instrument waarmee de economische verhoudingen in de eurozone voorgoed zijn scheef getrokken.

Het zou vreselijk naïef zijn om te denken, dat de ontwerpers van de eurozone zonder politieke unie geen rekening zouden hebben gehouden met de gevolgen voor de economie van de deelnemende landen.

Merkel Van Rompuy

Oud premier Lubbers merkte overigens op dat zijn vriendschap met Kohl bekoelde, doordat Lubbers geen enthousiasme kon opbrengen voor de plannen van Kohl om behalve Oost Duitsland ook een stuk van Polen ‘over te nemen’ omdat daar zoveel Duitsers wonen (woonden)…

De mijns inziens opmerkelijke uitlating van Dijsselbloem over de euro komt overeen met wat ik hierover in ‘Geld komt uit het Niets’ schreef:

‘De euro was bedoeld om de Europese economische eenwording te bevorderen. De problemen, die door de euro zijn veroorzaakt, zijn terug te voeren op de grote verschillen in economische ontwikkeling, infrastructuur, opleidingsniveau en cultuur tussen de deelnemende landen. De ontwikkeling van de werkloosheid in Duitsland, Spanje, Griekenland, Portugal en Ierland illustreert dit scherp. In 2006, voor de crisis, was de werkloosheid in Duitsland 10,3%, in Spanje 8,5%, Griekenland 8,9 %, Portugal 7,8% en in Ierland 4,5%. Zes jaar later, in 2012, nadat de crisis heeft toegeslagen, is de werkloosheid in Duitsland 5,4%, Spanje 24,8%, Griekenland 22,5%, Portugal 15,4% en Ierland 14,8%. In de ‘probleemlanden’ heeft de werkloosheid hevig toegeslagen, terwijl deze in Duitsland vrijwel gehalveerd is. Deze cijfers illustreren een beleid, dat niet gericht is geweest op werkgelegenheid, maar op het ruim baan geven aan het internationale Europese bedrijfsleven. Hier geldt het recht van de sterkste. Het land dat zijn industrie en handel het beste heeft georganiseerd trekt aan het langste eind.’

Aan het eind van de uitzending werd gezegd dat Duitsland ‘de onbetwiste leider’ in de eurozone is en dat de overige eurolanden geen andere keus open staat dan zich te schikken naar de wil van het ‘mädchen’ van Kohl. Des te opmerkelijker dat mevrouw Merkel op haar beurt buigt voor een nog grotere meester zoals in het artikel in Deutsche Wirtschaftsnachrichten over de geheime TTIP onderhandelingen te lezen staat. De vertaling van dit artikel staat op mijn weblog. Kortom de werkelijkheid is nog spannender dan wat de ‘conspiracy theoretici’ erover schrijven.

(c) Ad Broere