Het 'kamikaze' bankieren behelst dat er een luchtballon wordt opgeblazen en dat dit proces zo lang doorgaat totdat 'ie knapt (Lehman Brothers) of dat er een bailout met belastinggeld nodig is of een bail-in met onteigening van spaargeld om de banken overeind te houden.

Kamikaze

Banken hebben zowel voor- als na de crisis niet getoond over enig 'zelfreinigend' vermogen te beschikken. Banken scheppen -vooral in goede tijden- enorme hoeveelheden geld door schuld, waarbij spaargeld slechts van marginaal belang is omdat banken hun posities onderling regelen via de centrale bank en daardoor vorderingen en schulden grotendeels tegen elkaar wegvallen en voor zover dat niet het geval is er voor (korte) tijd aan elkaar geleend wordt via de centrale bank. De enige grens die er voor banken bestaat aan de voortgaande kredietverlening wordt niet door de centrale bank bepaald, maar door hun eigen perceptie van risico. Vandaar dat er geen rem is op de groei van de schuldenberg in tijden van economische voorspoed en dat er dermate hard op de rem wordt getrapt als de tegenwind opsteekt, dat de economie daardoor totaal wordt geblokkeerd.Vooral MKB bedrijven zijn de dupe in mindere tijden, want banken zien vooral risico bij kleine(re) bedrijven. Bovendien zijn MKB bedrijven qua rendement voor banken weinig interessant (relatief kleine kredieten tegen een relatief hoog risico).

Banken zeggen aan margebankieren te doen. Hiermee wordt bedoeld dat ze betalen over de 'inkoop' van geld en vergoeding vragen over de 'verkoop' van geld en de 'inkoop' zou volgens banken voorafgaan aan de 'verkoop' van geld. Inderdaad doen banken aan margebankieren, maar dan precies andersom ten opzichte van hoe het door hen wordt voorgesteld. Eerst is er de lening aan de klant, op basis van het leningcontract met de klant en is er het deposito als verplichting van de bank aan de klant. Pas daarna ontstaat er –lang niet altijd- spaargeld. Banken beschikken niet over het geld dat zij uitlenen aan de klant voordat de lening overeenkomst wordt getekend. De klant zorgt voor het ontstaan van het geld, betaalt er rente voor en moet in veel gevallen jarenlang een inspanning leveren om de lening met rente terug te betalen.

Er is als gevolg van deze omgekeerde volgorde -eerst uitlenen dan de reserves op orde brengen- ook een complete mismatch tussen duur en omvang van de aan de bank toevertrouwde middelen tegenover de duur en omvang van door de bank uitgeleende middelen op de balansen van alle grote banken. Het feit dat 50-90% van het aan de bank toevertrouwde geld binnen een maand opvraagbaar is en datzelfde geldt voor slechts 10-20% van het uitgeleende geld, bewijst dat bron (rechterkant van de balans) en bestemming (linkerkant van de balans) niet op elkaar zijn afgestemd.

 

Ad Broere, econoom

 

 

Dollar Biljet

 

Slavernij

Dit is een observatie van een jurist. Het is 'uit de losse pols' opgeschreven, maar interessant genoeg om weer te geven.

De bank stelt: "we hebben dit nu eenmaal afgesproken: geld, in ruil voor aflossing en rente ("wederzijdse schuldaanvaarding"). Afspraak is afspraak, alias contract is contract. Toch heeft de bank ten tijde van het aangaan van de leenovereenkomst, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de lener in spe niet verteld dat zij het geld niet had, doch digitaal uit niets creëerde - of beter gesteld: kon creëren - bij de gratie van het bestaan van de geldlener in spe.

The pain in the ass is: waarom heeft de bank de geldlener in spe niet eerlijk en open verteld dat zij het geld eerst digitaal uit het niets kon creëren, bij de gratie van de komst van deze geldlener in spe?! Dit punt lijkt mij de moeite van het procederen waard - zonder garantie op succes -, op basis van onder andere de volgende rechtsfiguren-/gronden: bedrog, misbruik van omstandigheden, dwaling, ongerechtvaardigde verrijking en onrechtmatige daad.

Daarnaast speelt het verdragsrecht hier een rol; verbod slavernij (o.a. art. 5 Handvest Grondrechten; slavernij, dat kan worden gedefinieerd als werken voor nakoming renteverplichting over geld dat uit het niets is gecreëerd). Waarom geen korting van 50% op rente, in het kader van: it took and takes 2 to tango. De bank weet dat zij geen geld uit het niets kan creëren, bij afwezigheid van een over meerdere jaren tot loonarbeid bereid zijnde aflossing- en renteopleverende slaaf. Zo zie ik het gewoon, punt uit!

Paul van de Waarsenburg, jurist

Ad Broere
webdesign by vincken.eu