In de serie: Hoe brengt de overheid de financiën op orde ten koste van de burger en de economie laat ik in dit artikel Manita Koop aan het woord. Zij maakt duidelijk dat 'scheefwonen' en 'sociaal' slechts een excuus zijn voor de overheid om jaarlijks tot 2040 1,2 miljard euro uit huurders te persen en daarvoor de woningcorporaties te gebruiken als incassokantoor. Als beloning voor de hand en spandiensten mogen de woningcorporaties zelf ook 1,2 miljard euro per jaar toevoegen aan hun opbrengsten. De huurverhoging leidt tot een groot koopkrachtverlies bij -alweer- de middeninkomens en vormt bovendien aanleiding tot ongewenste en vernederende situaties. Verder wordt er gedaan alsof de enige aanbieders op de huurmarkt woningcorporaties zijn. De werkelijkheid is dat er naast deze instellingen veel aanbieders op de markt opereren, die een zeer rekbaar begrip hanteren met betrekking tot betaalbare en goede huurwoningen en vooral gericht zijn op het gevuld houden van de eigen portemonnee.


Het nieuwe kabinet treft huurders met een inkomen boven modaal diep in de portemonnee. wie tussen € 33.000 en € 43.000 verdient, gaat 1,5% extra huur betalen. wiens bruto inkomen boven de € 43.000 uitkomt, betaalt 6,5% extra huur, boven op de inflatie.

De woningcorporaties moeten hiermee tot 2040 € 1,2 mrd aan het Rijk betalen, waarbij ze € 2,4 mrd bij de huurders mogen weghalen.

Bij uitvoering van dit beleid verliest een huishouden al gauw enkele honderden euro's koopkracht per jaar, waardoor snel de krant en het weekblad zullen worden opgezegd en een bezoek aan de middenstand wordt uitgesteld.

Niet bepaald maatregelen die de economie nu kan hebben. En extra woningen en verbouwingen zal dit al helemaal niet opleveren.

De onbegrijpelijke en onnodige huurverhoging kent nog veel meer nadelen.

Onder het mom van 'sociaal' en 'scheefwonen' moeten huurders de heffing op corporaties betalen.

Corporaties als incassoloket voor het Rijk. Dat is rondpompen van geld en zeer contraproductief, schadelijk, inefficiënt, gevaarlijk, vernederend en ineffectief.

Extra huurverhoging werkt contraproductief, omdat zo corporaties niet worden gedwongen naar hun interne bedrijfsvoering te kijken.

De huurders betalen toch wel de aan mismanagement verspilde honderden miljoenen euro's.

Een fatsoenlijk politicus, ook een PvdA'er, kan dat niet uitleggen aan zijn kiezers, zelfs niet met bezweringsformules als 'sociaal' en 'scheefheid'. Is het trouwens sociaal om veel huur te vragen voor woningen die toch al grotendeels zijn afgeschreven, de nieuwere daargelaten?

Extra huurverhoging is schadelijk, omdat mensen dan minder te besteden hebben en vastgoedeigenaren zullen nog langer wachten met het laten zakken van hun vraagprijzen. Groot en klein gokt immers op de eventuele uit hun huurwoning verdreven potentiële kopers.


Hoe Zit Onze


En daarmee ontstaat wederom een schadelijk effect: de vastgoedzeepbel, de oorzaak van de crisis, loopt niet leeg. Het zijn niet de kopers die staken, maar de verkopers, die niet willen zakken in prijs. Ik ken geen markt waar de overheid op die manier de haves zo beschermt tegen de havenots en bezit zo kunstmatig te duur houdt. En de oorzaak van de crisis op die manier niet wegneemt.

Natuurlijk is deze huurverhoging ook inefficiënt. Niet alleen omdat iedere omweg van middelen (via de corporaties naar het Rijk) geld kost, maar het levert ook meer bureaucratie op. Ga dat maar weer eens terugdraaien.

Het mechanisme is gevaarlijk, want het wakkert valse ressentimenten aan ('lekker die "scheefwoners” pakken'), zogenaamd om doorstroming te bevorderen.

Maar het kan nooit de agenda zijn deze mensen tot verhuizen te dwingen. Gezien hun te lage inkomen en de nog veel te hoge vastgoedprijzen, kunnen ze niet eens een huis kopen. En áls ze al plaatsmaken voor een armere huurder, valt er door het Rijk niets meer te incasseren via de corporaties. wanneer ze daarentegen blijven zitten, stijgt de virtuele waarde van de woning hoger vanwege de huurfactor.

Het Rijk helpt ook hier de vastgoedeigenaren nogmaals een handje, zonder dat de valse lucht uit de zeepbel stroomt.

Huurverhoging tast ook de privacy aan en is vernederend. Iemand van net boven modaal krijgt een boete voor hard werken, waarmee in feite de gangbare moraal verschuift. Het voedt eveneens de onzekerheid. Het leger aan zzp'ers, ondernemers met wisselende omzetten, huishoudens met losse contracten, flexwerkers en andere inhuurkrachten groeit.

Zij zullen het ene jaar meer verdienen dan het andere. Hun spaargeld zal na een goed jaar naar de corporatie gaan, maar in een slecht jaar moeten zij de vernederende gang maken naar de huisbaas voor 'huurtoeslag'. Geen terugdraaien naar een normaal huurniveau, nee, een stigmatiserende aalmoes. En wie zegt dat de 'huurtoeslag' blijft? Met hetzelfde gemak wordt de aalmoes ingetrokken en daalt de koopkracht nog meer bij een almaar vastlopende woningmarkt. Hoe ineffectief kun je zijn?

De oplossing is heel simpel. Als van de 2,4 miljoen huurwoningen circa 10% wordt verkocht aan zittende huurders voor een redelijke prijs (circa 50-60% van de zogenaamde WOZ-waarde, hetgeen gebruikelijk is), dus voor circa € 75.000 tot € 145.000 gemiddeld, dan spelen de corporaties ongeveer € 25 mrd vrij. Dat kunnen we inzetten in nieuwbouw, herstructurering, verduurzamen en zorg.

Met die korte klap is de crisis voorbij.

Maar dat moeten we de modale huurders wel gunnen, bij wijze van 'schoktherapie'. Lukt dat in Nederland?


(c) Manita Koop 7 november 2012


Manita Koop is voormalig gedeputeerde wonen en ruimtelijke ontwikkeling voor het CDA in de provincie Zuid- Holland en onder meer lid van de denktank TopAthena.


 

Ad Broere
webdesign by vincken.eu