6 juni 2012 De Australische econoom Prof. Steve Keen was een van de weinige economen die in 2005 voorzag, dat de financiële crisis onvermijdelijk zou toeslaan. Hij sprak op de London School of Economics op 4 juni 2012 en het werd uitgezonden door BBC radio 4. De essentie van wat Steve Keen zegt is, dat zolang de banksector geld door schuld kan blijven creëren, er sprake blijft van steeds terugkerende crisissen. 'If we keep the parasitic banking system alive, the economy dies'. Keen zegt, dat het recht om geld te scheppen aan commerciële banken moet worden ontnomen. Tegelijkertijd stelt hij een moderne variant van het oude jubeljaar voor. De overheid schept geld (fiatgeld) in zo'n omvang, dat de private en de publieke sector hun schuld aan de banken volledig kunnen aflossen. Op basis van het rechtvaardigheidsprincipe doet Keen de suggestie om degenen die geen schulden hebben een equivalent in geld te schenken. De banken hebben dan hun kassen gevuld en kunnen op hun beurt hun crediteuren en aandeelhouders betalen. Waarmee een eind komt aan het bankensysteem zoals we dat tot nu toe kennen. Daarna moet geld een aan de reële economie ondergeschikte rol krijgen. Keen merkt tegenover zijn Engelse gehoor subtiel op, dat Groot Brittannie dan door een grote omschakeling zal moeten gaan vanwege de dominantie van de financiële sector in de Britse economie. Voor de lezers van  artikelen op mijn blog is duidelijk, dat ik met bijzonder veel genoegen heb geluisterd naar de 'controversiële' Professor Steve Keen.

 

Geldschepping wordt volgens Keen vooral aangejaagd door commerciële banken. Het scheppen van geld door schuld is een onbestuurbaar proces. Het leidt bovendien tot zeepbellen, zoals dat rond 2000 het geval is geweest in de ICT sector en daarna in de vastgoed sector. Dit komt omdat investeerders hypes volgen en daardoor geld gedurende een bepaalde periode in overmaat vloeit naar bepaalde sectoren, zoals bijvoorbeeld de ICT, tot ver voorbij het punt waarop nog meer investeringen niet meer doelmatig zijn. Door een einde te maken aan het geldscheppen door schuld, komt er ook ruimte om geld daar te investeren waar het maatschappelijke relevantie heeft en het toegevoegde waarde oplevert voor de mens en aarde. De moderne variant van het oude jubeljaar, dat al bij de Sumeriers en de Hebreeën eens per 49 jaar werd toegepast zet de meters weer op nul en haalt de spanning uit de economie. Het zal bovendien een enorme opluchting betekenen voor mensen, bedrijven en overheden die worstelen met een schuldenlast, dus een explosie van optimisme en nieuw elan teweeg kunnen brengen. Het is tevens rechtvaardig, want banken, die geld uit lucht hebben gecreëerd, krijgen geld uit lucht terug doordat niet zij maar de overheid schuldvrij en renteloos geld schept. Dus in feite beslissen wij mensen, op een democratische basis, dat we een eind maken aan het huidige financiële stelsel, dat ons al meer dan driehonderd jaar in de greep heeft gehouden en laten dit besluit uitvoeren door onze overheid.

Een eind maken aan dit financiële stelsel heeft vanzelfsprekend gevolgen en stelt ons collectief voor een grote verantwoordelijkheid. Onze economie moet opnieuw worden ingericht op basis van de productie van goederen en diensten die bijdragen aan het welzijn en welbevinden van mens, natuur en aarde. Er wordt een hoog beroep gedaan op de creativiteit, inventiviteit, kennis, ondernemingslust en doorzettingsvermogen om van de aarde een heerlijke plek in het grote universum te maken.

In de film Economics of Happiness wordt getoond hoe de economie weer bij de mensen kan worden teruggebracht. Deze documentaire toont hoe verwoestend globalisering is voor de cultuur, economie en sociale cohesie en daardoor voor de mensen van een regio of van een land. Het antwoord op globalisering is lokalisering. Dat dit geenszins ten koste hoeft te gaan van bijvoorbeeld ontwikkelingslanden wordt duidelijk in de film aangetoond.



Steve Keen is a professor in finance at the University of Western Sydney. He classes himself as a post-Keynesian, criticizing both modern  neoclassical economics and Marxian economics as inconsistent, unscientific and empirically unsupported. The major influences on Keen's thinking about economics include Hyman Minsky, Joseph Alois Schumpeter, and Frani§ois Quesnay. . His recent work mostly concentrates on mathematical modeling and simulation of financial instability. He is a Fellow at the Centre for Policy Development. (bron: Wikipedia)


Steve Keen

Steve Keen


Profstevekeen



Onderstaand artikel van prof. dr. René Tissen werd door hem geschreven in januari 2010. Ook hij spreekt zich uit voor kwijtschelding van alle schulden:

Het is de even voor de handliggende, als politiek uitdagende oplossing voor de enorme schuldencrisis waarin de westerse wereld zich momenteel bevindt.

Prof dr. René Tissen pleit voor een Wereld Schulden Conferentie


Bankiers

Het is de ongekend hoge schuldenberg die de wereld in een ijzeren wurggreep houdt en het is niet de economische motor. Zonder schuld loopt die beter. Bevrijding ervan zal tot een wereldgevoel van opluchting leiden. Vervolgens zal dat gevoel nieuwe energie geven en zo ontstaat weer toekomst. De echte economie is nu eenmaal een gevoelseconomie.

Wereld Schulden Conferentie

De oplossing is eenvoudig: Laten we een Wereld Schulden Conferentie beleggen, met maar een agendapunt. Het kwijtschelden van schulden. Er wordt keihard afgesproken dat landen niet langer elkaars schulden zullen opkopen. Het tegenovergestelde wordt wel afgesproken. Schuld wordt weggestreept volgens het principe van proportionaliteit. Het land met de minste schulden wordt alles kwijtgescholden, het land met de grootste schulden blijft zitten met een restschuld. Die is in ieder geval substantieel minder is.

Problemen

Uiteraard ontstaat een groot probleem met de centrale banken en de ministers van Financiën. Want tegenover het afboeken van schuld staat het afboeken van bezit. We worden er met z'n allen minder rijk door. Toch zal dat wel meevallen. Heel veel bezit op het niveau van centrale banken draagt de vorm van financiële instrumenten die nauwelijks tot geen relatie hebben met de reële economie. Het is een beetje fopgeld. Daarom kan het kwijtschelden van schulden gezien worden als een boekhoudkundige exercitie met als bijkomende voordeel dat oneigenlijke welvaart verdwijnt en dat is welvaart waar toch niemand iets van merkt. We rekenen ons minder rijk, maar zijn dat niet. Is het idee exotisch? Nee, eigenlijk niet. Jaren geleden was er eenzelfde bereidheid ten opzichte van want toen de ontwikkelingslanden werd genoemd. Het kwijtschelden van staatschuld werd destijds gezien als een effectieve manier om het economische potentieel van ontwikkelingslanden te bevrijden van de wurgpaal van overmatige schuld. Het ontwikkelde westen bevindt zich momenteel in dezelfde positie. Gaat deze oplossing er dan ook komen? Nee, natuurlijk niet. Wij blijven gewoon doormodderen en blijven het probleem van de verkeerde kant benaderen. Wij stimuleren, zonder het systeem te ontstoppen. Daarbij komt het grote risico van dit moment, namelijk dat landen hun burgers zullen dwingen om de staatschuld terug te betalen in de vorm van hogere belastingen. Dan komt het probleem op ons bordje te liggen. Dat tast de economische motor nog verder aan. Stapelen wij fout op fout, net als tijdens de grote depressie?

Ad Broere
webdesign by vincken.eu