9 juli 2011 Op 8 juli 2011 verklaarde de Jager, Nederlands Minister van Financiën in het Financieele Dagblad:

Zodra er een bank in grote problemen raakt of failliet dreigt te gaan moeten banken hun spaaractiviteiten kunnen afschermen door risicovolle activiteiten apart te zetten. 'Spaargeld van consumenten wordt zo veel veiliger', aldus minister De Jager. Hij krijgt extra bevoegdheden om banken hiertoe te dwingen. Het moet helpen voorkomen dat gezonde delen van een bank onnodig in een faillissement worden meegezogen.

Het spaardeel van een bank zou onder het nieuwe regime zelfstandig door kunnen gaan of onderdak moeten krijgen bij een andere gezonde bank.

De Nederlandse Vereniging van banken (NVB) reageert verheugd.


Jager En Wellink


Anderhalf jaar eerder, op 11 november 2009 gaf Wellink, President van de Nederlandse Bank en Voorzitter van het Basels Comité  in een interview met het Financieele Dagblad aan dat:

'Binnen het Basels Comité, dat de internationale kapitaaleisen voor banken formuleert, wordt volgens Wellink momenteel hard gewerkt aan zogenoemde 'resolutieschema's'. Bij zo'n schema kan de toezichthouder een bank onteigenen en volledig naar zich toetrekken.

Hierbij worden aandeelhouders opzijgezet, moeten de schuldeisers (dus ook de spaarders) inleveren en blijven de publieke kernactiviteiten doordraaien. Tot op heden bleven schuldeisers bij reddingen van banken buiten schot.

Dsb Bank

De DSB Bank ging eerder al onderuit

Het Basels Comité heeft door Basel III eisen gesteld aan de liquiditeit en solvabiliteit van het multinationale bankwezen. Toen deze klus was geklaard werd de aandacht gericht op het ontmantelen van het 'Too Big to Fail' icoon dat rondom het multinationale bankwezen is geweven. Om te voorkomen dat bij een nieuwe financiële crisis de diverse overheden opnieuw diep in de buidel zouden moeten tasten werden resolutieschema's ontworpen. Deze waren begin 2011 gereed en gepubliceerd. In de Nederlandse media is hieraan weinig ruchtbaarheid gegeven. Wellicht omdat men in de veronderstelling blijft verkeren dat de nationale politici in staat zijn om het multinationale bankwezen onder controle te krijgen. Het zou ook het gevolg kunnen zijn van een merkwaardige onderschatting van de rol van het Basels Comité in de internationale financiële wereld en van de prominente rol die Wellink hierin speelt. Het Basels Comité is een activiteit van de bank van de centrale banken van 55 grote landen in de wereld,  de Bank for International Settlements (BIS). De BIS hoeft geen wetten te maken, want wie de controle over het geld heeft, bezit de macht. Daartoe gemachtigd door de genoemde centrale banken en handelend vanuit een juridische en politieke immuniteit, is de regelgeving die door de BIS wordt uitgevaardigd maatgevend voor het multinationale bankwezen (Ad Broere, Ending the Global Casino?, hoofdstuk 6)

De resolutieschema's van het Basels Comité werden door de Nederlandse media niet erg serieus genomen, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Financial Times. En dit is kortzichtig, want als men dat wel zou hebben gedaan, dan zouden de uitspraken van de Jager in de marge zijn geplaatst waarin ze thuishoren en niet die van Wellink. Niet de nationale overheden kunnen banken die in moeilijkheden komen tot zich nemen, zoals in sommige reacties op de uitlatingen van Wellink werd verondersteld,  maar - in Europa-  de Europese Centrale Bank (ECB) met als achtergrondregisseur de BIS. De ECB treedt als bewindvoerder op en geeft niet alleen de aandeelhouders, maar ook de schuldeisers -waaronder de spaarders- het nakijken. Want het gaat hen niet om het beschermen van de crediteuren en de aandeelhouders van de bank. De rol van de centrale bank is om het systeem intact te houden.

Hoe aandoenlijk is in deze context de gedachte van de Jager dat de spaarders zouden kunnen worden beschermd door de Nederlandse overheid, door de banken zelf een splitsing te laten maken tussen hun nuts en zakenbank activiteiten. Dit zou onder normale omstandigheden al een haast onuitvoerbare klus zijn, laat staan in het zicht van een faillissement. Nee, als de Jager de spaarders in bescherming wil nemen, dan moet hij met de pet in de hand naar de ECB (en de BIS) en moet hij de prijs betalen, die voor het compenseren van de spaarders  door de centrale bank wordt bepaald. Dus behalve het nakomen van de afspraken die voor het depositogarantiestelsel zijn gemaakt, moet de Nederlandse Staat dan waarschijnlijk nog dieper in de buidel tasten om de belangen van de spaarders veilig te stellen. De banken zullen het niet doen. Die hebben een andere agenda. Dat de banken verheugd zijn over de uitspraken van de Jager spreekt dus voor zichzelf. Ik adviseer hem te rade te gaan bij een doorgewinterde jurist, die veel ervaring heeft met sterfhuisconstructies.

© Ad Broere

 

 

Reageer





Ad Broere
webdesign by vincken.eu