De reactie op wat de Trojka in Cyprus deed is heftig. 'Diefstal' wordt er geroepen over de 6,7% 'belasting' op spaartegoeden tot 100.000 euro en de nog hogere heffing op bedragen van meer dan 100.000. Dit schept een gevaarlijk precedent, zegt men. Kennelijk heeft iedereen zitten slapen, want de belasting van spaarders komt niet uit de lucht vallen. Al in 2009 werkte de BIS Bank aan de mogelijkheid om banken in moeilijkheden te onteigenen en de crediteuren - waaronder de spaarders - mee te laten opdraaien voor de lasten.

"De weinigen die het systeem zullen begrijpen, zullen zo geïnteresseerd zijn in haar winsten of zo afhankelijk zijn van haar gunsten, dat er geen oppositie in deze klasse zal zijn, terwijl anderzijds de grote massa aan mensen, geestelijk onbekwaam om de enorme voordelen te begrijpen". de last (het systeem) zonder klachten zal dragen, en niet in de gaten zal hebben dat het systeem vijandig is aan hun eigen belangen." N.M. Rothschild& Sons 1863

Op 8 juli 2011 verklaarde de Jager, Nederlands Minister van Financiën:

Zodra er een bank in grote problemen raakt of failliet dreigt te gaan moeten banken hun spaaractiviteiten kunnen afschermen door risicovolle activiteiten apart te zetten. 'Spaargeld van consumenten wordt zo veel veiliger', aldus minister De Jager. Hij krijgt extra bevoegdheden om banken hiertoe te dwingen. Het moet helpen voorkomen dat gezonde delen van een bank onnodig in een faillissement worden meegezogen.

Het spaardeel van een bank zou onder het nieuwe regime zelfstandig door kunnen gaan of onderdak moeten krijgen bij een andere gezonde bank.

De Nederlandse Vereniging van banken (NVB) reageert verheugd.

 Jager En Wellink

 

 

Anderhalf jaar eerder, op 11 november 2009 gaf Wellink, President van de Nederlandse Bank en Voorzitter van het Basels Comité aan dat:

'Binnen het Basels Comité, dat de internationale kapitaaleisen voor banken formuleert, wordt volgens Wellink momenteel hard gewerkt aan zogenoemde 'resolutieschema's'. Bij zo'n schema kan de toezichthouder een bank onteigenen en volledig naar zich toetrekken.

Hierbij worden aandeelhouders opzij gezet, moeten de schuldeisers (dus ook de spaarders) inleveren en blijven de publieke kernactiviteiten doordraaien. Tot op heden bleven schuldeisers bij reddingen van banken buiten schot.

 

The System Was Not Broken

Het Basels Comité heeft door Basel III eisen gesteld aan de liquiditeit en solvabiliteit van het multinationale bankwezen. Toen deze klus was geklaard werd de aandacht gericht op het ontmantelen van het 'Too Big to Fail' icoon dat rondom het multinationale bankwezen is geweven. Om te voorkomen dat bij een nieuwe financiële crisis de diverse overheden opnieuw diep in de buidel zouden moeten tasten werden resolutieschema's ontworpen. Deze waren begin 2011 gereed en gepubliceerd. In de Nederlandse media is hieraan weinig ruchtbaarheid gegeven. Wellicht omdat men in de veronderstelling blijft verkeren dat de nationale politici in staat zijn om het multinationale bankwezen onder controle te krijgen. Het zou ook het gevolg kunnen zijn van een merkwaardige onderschatting van de rol van het Basels Comité in de internationale financiële wereld en van de prominente rol die Wellink hierin speelt. Het Basels Comité is een activiteit van de bank van de centrale banken van 55 grote landen in de wereld,  de Bank for International Settlements (BIS). De BIS hoeft geen wetten te maken, want wie de controle over het geld heeft, bezit de macht. Daartoe gemachtigd door de genoemde centrale banken en handelend vanuit een juridische en politieke immuniteit, is de regelgeving die door de BIS wordt uitgevaardigd maatgevend voor het multinationale bankwezen. 1)

De resolutieschema's van het Basels Comité werden door de Nederlandse media niet erg serieus genomen, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld in The Financial Times. En dit was kortzichtig, want als men dat wel zou hebben gedaan, dan zouden de uitspraken van de Jager in de marge zijn geplaatst waarin ze thuishoorden en niet die van Wellink. Nationale overheden kunnen nu nog - met veel moeite - banken die in moeilijkheden komen tot zich nemen zoals recent het geval was bij SNS Reaal, maar als de bankenunie een feit is,  dan zal deze rol worden ingevuld door de Europese Centrale Bank (ECB) met als achtergrondregisseur de BIS Bank.  De ECB treedt op als bewindvoerder en geeft niet alleen de aandeelhouders, maar ook de schuldeisers -waaronder de spaarders- het nakijken. Want het gaat hen niet om het beschermen van de crediteuren en de aandeelhouders van de bank. De rol van de centrale bank is om het systeem intact te houden. 

Uit de recente ontwikkelingen met betrekking tot SNS Reaal is gebleken, dat niet de visie van Jan Kees de Jager maar die van Wellink de doorslag heeft gegeven. Immers, er is niets terecht gekomen van het voornemen om de risicovolle activiteiten van SNS Property Finance opzij te zetten. Het vastgoed onderdeel van SNS Reaal was geheel gefinancierd met bankleningen en niet met spaargeld, althans niet direct. Daarom was SNS Reaal de geschikte kandidaat voor toepassing van de 'de Jager methode'. Hoewel de problemen bij SNS Property Finance al jaren bekend waren, heeft men echter zo lang getalmd met het nemen van doortastende maatregelen dat er uiteindelijk de 'Wellink methode' over bleef. Waarschijnlijker is echter, dat de resolutieschema's van het Basels Comité inmiddels zijn neergezet als de te volgen lijn. De Cypriotische banken worden immers volgens dezelfde methode aangepakt. Straks, als de bankenunie een feit zal zijn, dan zullen resolutieschema's maatgevend zijn bij de aanpak van banken in moeilijkheden. Weinigen zullen zich dan wellicht nog realiseren dat spaargeld geld is dat in goed vertrouwen aan de bank in bewaring is gegeven en dat er verhoudingsgewijs maar weinig rente op wordt gegeven omdat het als een voor de spaarder als risicovrije inleg wordt beschouwd. Banken hebben tot kerntaak om de risico's op niet terugbetaling van het door hen uitgeleende geld tot een minimum te beperken. Dat banken onaanvaardbare risico's hebben genomen en daardoor in de problemen zijn gekomen is aan hen verwijtbaar en het is volkomen absurd om de rekening voor dit onvoorzichtige handelen neer te leggen bij de spaarders, obligatiehouders en rekeninghouders bij de bank in moeilijkheden. De eerste bankier - buiten de unieke uitzondering IJsland- moet voor dit onverantwoorde handelen nog achter de tralies komen.

© Ad Broere

1)  Geld komt uit het Niets, hoofdstuk 6

 

 

Ad Broere
webdesign by vincken.eu