In de Volkskrant van 23 februari 2011 schrijft  verslaggever Robert Giebels over de vele miljarden die Khadafi van de Libiërs gestolen heeft. Er wordt een poging gedaan om het spinnenweb te ontrafelen, dat door de adviseurs van de dictator (wie zijn dat?) is geweven. Hiermee geeft Giebels een mooie illustratie van wat ik in Ending the Global Casino? (hoofdstuk Money and Value) heb geschreven over de manier waarop de leden van de financiële elite hun gigantische vermogens aan het oog van van de wereld onttrekken. Nu Ghadafi ontmaskerd is en Europa en de V.S. hun sporen van collaboratie met de dictator trachten te verdoezelen is het kennelijk tijd voor de mainstream media om de handel en wandel van dit lid van de 'clan' uit de doeken te doen. Zeker, het is interessant om te lezen hoe Nederland opnieuw de rol van prostituee van het grootkapitaal blijkt te spelen en hoe Khadafi een Dagobert Duck geldpakhuis in Libië met een inhoud van $ 44 miljard uit gestolen olie inkomsten blijkt te bezitten. Maar het zou nog veel interessanter zijn en ook van meer moed getuigen, om een vervolgserie te maken van een onderzoek naar het vermogen en de daaruit voortvloeiende machtspositie van een aantal families. Suggesties? Rothschild, Rockefeller, Windsor, Oranje, Morgan, Bush, Poetin, het Saoedische vorstenhuis, de sheiks van de oliestaatjes aan de Perzische Golf om er enkele te noemen van de nog veel meer. Het zou een nieuw licht werpen op wie er achter de schermen hun invloed uitoefenen op wat er zich mondiaal afspeelt.

Ook wordt het hoog tijd om afscheid te nemen van de olie. Aan iedere liter olie zit minstens zoveel bloed vast. Al te lang houden we nog aan dit ellendige product vast, geconditioneerd als we zijn dat er geen bruikbaar alternatief voorhanden is. Het woord is aan ons als we werkelijk verandering willen! Een van de technisch haalbare voorbeelden van schone energie is aardwarmte.

AMSTERDAM - De Libische dictator Moammar Kadhafi heeft een belangrijk deel van zijn miljardenbelangen veilig gesteld achter een deur in de Wolweverstraat in Ridderkerk. Van daaruit leiden 35 mensen onder andere Tamoil, de Libische staatsoliemaatschappij. En op hetzelfde adres is het bedrijf geregistreerd dat eige­naar is van Verenex Energy, dat voor Kadhafi olie en gas wint in Libië, Frankrijk en Canada. Hij heeft een flink bord spaghetti gemaakt van zijn financiële belangen, die naar schatting 60 miljard euro bedragen. Dat zijn Bill Gates-achtige proporties. Maar alle slierten zijn terug te voeren op één bedrijf dat als Great Socialist Peoples Libyan Arab Jamahiriya staat in de systemen van Bloomberg dat alles van de financiële wereld registreert. Het managementteam wordt sinds 1969 geleid door Kadhafi, investeren is de hoofdactiviteit.

Onder het bedrijf hangen vier bedrijven, waarvan Tamoil de bekendste is, maar dat weer valt onder Oilinvest BV uit Ridderkerk. Het jaarverslag over 2009 meldt een winstje van 26 miljoen euro op een omzet van 7,7 miljard. Het derde bedrijf Verenex - kocht Kadhafi eind 2009 voor 300 miljoen euro. Hij parkeerde alle aandelen aan de Wolweverstraat waar het volgens de Kamer van Koophandel in de stoffelijke behoeften voorziet van de eigenaar.

Investeringsautoriteit
Het meest tot de verbeelding spreekt Kadhafi's vierde onderneming: de Libische Investeringsautoriteit, LIA. Dat is zijn speelgoed van naar schatting 50 miljard euro. Het is een staatsinvesteringsmaatschappij, een beleggingsvehikel van de overheid. Vooral landen die bijvoorbeeld door olie of gas geld over hebben, stoppen dat in een pot. Maar in Libië is dat onduidelijk is wat er met de miljarden gebeurt en van wie ze zijn.

Vooralsnog kan Kadhafi probleemloos bij de miljarden. Twee jaar terug sloot hij al zijn Zwitserse rekeningen om de Zwitsers te laten voelen dat hij niet van ze afhankelijk was. Zijn kasopname bedroeg toen 4 miljard euro. De dictator is gewend zijn beleggingen flink te spreiden om onder de radar van de Amerikanen te blijven. Een voetbalclub in Italië, een Oostenrijkse betonfabrikant, de uitgever van de Financial Times, een Italiaanse wapenfabrikant en een van de grootste banken van Italië, UniCredit, hebben allemaal gemeen dat ze Kadhafi als aandeelhouder hebben. In Londen bezit hij panden, winkelcentra en een beleggingsfonds dat vooral bedoeld is om toekomstige Libische beleggers op te leiden. Hij heeft hotels en mijnen door heel Afrika, landbouwgronden in Mali en vastgoed in Qatar. En dat zijn dan nog alleen de bekende investeringen.

Werkloos
Maar nog veel meer oliegeld, naar schatting 40 miljard euro, heeft Kadhafi werkloos in Libië liggen. Weerstand tegen de dictator maakt het hem lastig te investeren. Zou hij verdreven worden, dan moet hij zijn Dagobert Duck-pakhuis opgeven. Die prikkel om hem weg te jagen, heeft de dictator zelf bij elkaar gespaard.

(c) De Volkskrant