6 juli 2011  De grote Russische schrijver Tolstoi heeft gezegd: 'Lang voordat een oorlog uitbreekt, is deze al in de harten van mensen ontstaan.'  Een uitspraak die in het licht van de recente gebeurtenissen zeer actueel is en die veel generaliserende mensen zich ter harte zouden moeten nemen. Om tot het besef te komen van hun grote verantwoordelijkheid tegenover hun medemens, in het bijzonder als er sprake is van een invloedrijke positie.

In juni heb ik samen met mijn zoon Normandië  bezocht. Door de weg langs de noordkust te volgen krijg je een indruk van de enorme omvang van de militaire operatie, die 67 jaar geleden heeft plaatsgevonden. De menselijke kant van de oorlog drong echter diep tot mij door op de oorlogsbegraafplaatsen en in het Airborne museum in Ste-Mère Eglise.  De Amerikaanse begraafplaats is tot in de perfectie verzorgd. Aan alles is aandacht besteed. De grasranden zijn volmaakt recht afgesneden, het gras is overal gemillimeterd, de 9.500 marmeren kruisen op de graven staan volkomen symmetrisch in het gelid en de paden zijn blad- en afvalvrij. Op de kop van het enorme gravenveld staat een Romeins aandoend bouwwerk, waarin op de wanden met behulp van plattegronden, pijlen en symbolen de militaire operatie in Europa staat afgebeeld. Op de vloer in het midden staat te lezen: 'I have seen the glory of the coming of the Lord'.  Alles daar ademt een sfeer van rust en weten dat zij die daar zijn begraven hebben gevochten voor de goede zaak, tegen het monster van de nazi's, tegen Hitler en zijn trawanten en alle misdaden die door hen tegen de mens en menselijkheid werden bedreven.

Dsc03375

De Amerikaanse oorlogsbegraafplaats, symmetrie en rust.

Dsc03385

Een soldaat die na het einde van de oorlog is gestorven.

Dsc03376

Ook relatief veel Joods-Amerikanen onder de gesneuvelden

Dsc03386

De militaire operaties in beeld gebracht op het Amerikaanse oorlogskerkhof.

Het contrast tussen de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats en de Duitse is groot. Ook het Duitse oorlogskerkhof is goed onderhouden, maar toch is het er anders. Dat komt bijvoorbeeld tot uiting in het granieten gebouw, waardoor je de begraafplaats betreedt. Hierin zijn de militaire operaties niet uitgemeten op de wanden, maar hangen foto's van de Duitse oorlogskerkhoven van Noord Afrika tot Noorwegen. En ook in meerdere talen uitspraken van Dr. Albert Schweitzer en Leo Tolstoi, de grote Russische schrijver.  Tolstoi heeft gezegd: 'Lang voordat een oorlog uitbreekt, is deze al in de harten van mensen ontstaan.'  Een uitspraak die veel generaliserende mensen zich ter harte zouden moeten nemen. Om tot het besef te komen van hun grote verantwoordelijkheid tegenover hun medemens, in het bijzonder als er sprake is van een invloedrijke positie.

Dsc03399

Het Duitse oorlogskerkhof, deze 'Deutscher soldat' werd nauwelijks 18 jaar.

Dsc03401

Tolstoi: 'Voordat een oorlog uitbreekt, is deze al lang begonnen in de harten van mensen'.

Dr. Albert Schweitzer heeft gezegd: 'Om er diep van doordrongen te raken dat er nooit meer oorlog moet komen, is het bezoeken van oorlogsgraven bijzonder heilzaam.' In het gravenveld  staan geen marmeren kruisen, maar liggen eenvoudige vierkante plaatjes. Met een duidelijk verschil tussen het Amerikaanse en Duitse oorlogskerkhof. Op het Duitse staan sterf - en geboortedatum en op het Amerikaanse alleen de sterfdatum.  En dat geeft onthutsende informatie. Heel veel soldaten sneuvelden op hun achttiende jaar, een aantal zelfs nog jonger. Ook hun 'bazen' de feldwebels en obersturmbahnfuhrers, waren niet veel ouder dan vijfentwintig. 'Wann werd man je verstehen', zong Marlene Dietrich. Ja, wanneer zullen we het ooit begrijpen?

Later, op bezoek in het Airborne Museum , zie ik in de vitrines foto's van heel jonge soldaten met een duidelijk angstige blik in de ogen, op het punt om met hun parachute gedropt te worden boven het oorlogsgebied. Nee, deze paratroopers waren niet veel ouder dan hun Duitse opponenten. Jeugd schiet op jeugd vanwege de waanzin in de hoofden van een relatief kleine groep gestoorden.

Dsc03420

 Amerikaanse paratroopers op weg naar het front.

Dsc03417

Een blik in de rugzakken van de Amerikaanse soldaten

Zouden sommige van deze jonge mensen, die elkaar op leven en dood op het slagveld bevochten hebben geweten, dat hun wapens, tanks, benzine, kleding, munitie niet bij uitzondering door dezelfde bedrijven zijn geleverd? Zouden er onder hen mensen zijn geweest, die bekend waren met het feit, dat het Amerikaanse bedrijfsleven zwaar heeft geïnvesteerd in de Duitse oorlogsmachine? En dat er zelfs tijdens de oorlog nog op grote schaal zaken werden gedaan tussen grote bedrijven uit geallieerde en neutrale landen en nazi-Duitsland? Business as usual.  De Britse auteur Anthony Sutton had de moed om hierover te schrijven in Wall Street and the Rise of Hitler (1976). Sutton werd heftig bekritiseerd in de Amerikaanse mainstream media, maar nooit officieel aangeklaagd.  De Belgische auteur Jacques R. Pauwels schreef Big Business met Nazi Duitsland (2009).  In beide boeken wordt op een schokkende wijze uit de doeken gedaan hoe weinig het grote bedrijfsleven met de medemens en menselijkheid op heeft. Pauwels noemt Ford, General Motors, ITT, IBM, Texaco en Standard Oil als voorbeelden van bedrijven die via hun filialen in Duitsland hebben meegewerkt aan het mogelijk maken van de Blitzkrieg waardoor de Duitsers aanvankelijk zeer succesvol waren (Jacques Pauwels, Big Business met Nazi Duitsland, hoofdstuk 5, Blitzkrieg 'made in USA'. ).

Ook tijdens de tweede wereldoorlog bleven de zakelijke contacten op hoog niveau uitstekend: 'Voor alle financiële transacties met nazi-Duitsland kon men zich eveneens wenden tot de Bank for International Settlements in Bazel. Aan de nauwe Amerikaans-Duitse samenwerking binnen de BIS kwam ook na Pearl Harbor geen einde. De BIS was het centrum van een spinnenweb van geallieerde bankiers, bedrijven en advocaten en van hun Duitse tegenhangers. Tot die laatste behoorden hooggeplaatste nazi's , inclusief kopstukken van de SS. terwijl de soldaten van hun respectievelijke landen elkaar op alle fronten genadeloos aan het afslachten waren, konden bankiers, industriëlen en politici het opperbest en in alle rust met elkaar vinden in het neutrale en geëvacueerde Bazel (Zwitserland). (Jacques Pauwels, Big Business met nazi-Duitsland, hoofdstuk 9, Hulpvaardige Bankiers en geheime agenten).

Dit ging verschillende keren door mijn gedachten toen ik daar tussen de graven van soldaten die op zeer jeugdige leeftijd waren afgeslacht.  Ook moest ik denken aan de aflevering van In Europa waarin historicus Geert Mak de lijkverbrandingsovenbouwers van Auschwitz en  Buchenwald besprak. Het diep trieste van dit verhaal was, dat deze ondernemers uitsluitend bezig waren met het bouwen van een kwalitatief hoogwaardig product. Men stond met de stopwatch in de hand te controleren hoe lang het duurde voordat een lijk verbrand was en men experimenteerde met oplossingen om het aantal verbrandingen per dag te kunnen opvoeren. Deze ondernemers waren geen nazi's, ze waren 'alleen maar'  bezig geld te verdienen. Deze volstrekt amorele houding is niet alleen typerend voor Duitse ondernemers, zo blijkt uit het voorgaande.

Wann werd man je verstehen?  Wanneer gaan we het eindelijk begrijpen? Dan is er geen mens meer die nog soldaat wil zijn.

 

(c) Ad Broere

 

  • Morbide spelletjes

    Het blijkt, dat er al eeuwen morbide "spelletjes worden gespeeld, door de witte boorden en dat levensgeluk ,eigenrichting en zelfs mensenlevens geen items waren, die hoog op de agenda stonden. Meer geld, meer macht waren en zijn de doelen van hun en zoals het er naar uitziet; een geheime agenda, die een soort "ideaalwereld" voorstaat, maar dan wel voor enkelen......

    07/07/2011 - Emco

Reageer





Ad Broere
webdesign by vincken.eu