2012

1 januari 2012 Een grote wens van mij voor
2012 wordt prachtig onder woorden gebracht door de Amerikaanse schrijfster
Lynne McTaggart.  In een interview met het Dagblad Trouw zegt zij
Weg met het
cynisme, met de strijd en de concurrentie, lang leve het optimisme en de
verbondenheid. Wat traditionele wetenschappers ook beweren, de mens is in wezen
geen competitief wezen. Heelheid en verbinding, dáár worden we gelukkig van.’

 

Ze slaat met haar werk als een van de weinigen ter wereld een brug tussen
spiritualiteit en fysica, zeggen toegewijde aanhangers. Ondanks kritiek van
traditionele wetenschappers, lijken Lynne McTaggarts ideeën en aanpak naadloos
aan te sluiten bij de tijdsgeest.

Goede intenties

Kort en goed: mensen zijn gemaakt voor verbondenheid, we staan elkaar zo na dat
we elkaars gedachten kunnen oppikken en we kunnen de wereld – althans deels –
sturen met onze intenties – en er komt steeds meer wetenschappelijk bewijs dat
dat waar is. Hoe meer goede intenties, hoe beter het wordt. En ook met mensen
met wie we het niet eens zijn of met wie we ruzie hebben, kunnen we in harmonie
leven; als we er maar voor open staan.

Wereldwijd verkocht ze honderdduizenden boeken, haar lezingen en workshops
zitten altijd vol. Voor die van volgende week, georganiseerd door ‘mindstyle
magazine’ Happinez, is al lang geen toegangskaart meer te krijgen. Met haar
succes verwierf ze – samen met bijvoorbeeld de paus, Eckhart Tolle en Oprah
Winfrey – een plaats in de top-100 van invloedrijkste hedendaagse spirituelen.

Lynne McTaggart (1951) is nu even in Amsterdam om in het kader van de Maand van
de Spiritualiteit een lezing te houden naar aanleiding van haar nieuwste boek
‘De Verbinding’, in Nederland uitgegeven door AnkhHermes. “Ik heb het idee
dat spiritualiteit in Nederland verweven is in het leven van alledag”, zegt
ze glimlachend. Hoe ze aan dat idee komt? “Jullie hebben een Maand van de
Spiritualiteit – dat heb ik nog nergens ter wereld gezien. En mijn boeken doen
het hier heel goed.”

De mens als competitief wezen

De strekking van haar jongste schrijven: we hebben ons door ouderwetse
wetenschappers laten wijsmaken dat de mens een competitief wezen is, dat we
individuen zijn die los staan van de rest van de wereld. Maar niets is minder
waar, stelt McTaggart. “We nemen als vanzelfsprekend aan dat ons leven een
worsteling is, dat we altijd waakzaam moeten zijn, klaar om te vechten – thuis,
op ons werk, onder kennissen en vrienden.

“Elke ontmoeting krijgt daardoor het karakter van een strijd: tegen
collega’s die uit zouden zijn op ons baantje of onze promotie, tegen
mede-studenten die met hun prestaties de lat alsmaar hoger leggen, tegen mensen
die eerder dan wij een zitplaats veroveren in de trein, tegen winkeliers die
ons teveel laten betalen, tegen buren die een grotere auto hebben en zelfs
tegen onze partner die het waagt er soms een andere mening op na te houden dan
de onze.”

McTaggart verklaart het tijdperk van wedijverend individualisme voor gesloten.
Het zou in wezen niet onze natuur zijn – wat we ook hebben geleerd over onze
fundamentele aandrang tot overleven. Het is aangeleerd gedrag, en we worden er
bepaald niet vrolijker van, stelt de schrijfster. Kijk maar om je heen, zegt
ze. Aanschouw de crises op ecologisch, economisch en emotioneel gebied. Zij
ziet daarin het bewijs van haar gelijk: om gelukkig te worden en om de wereld
‘te helen’ moet het allemaal anders.

Onze keuzes zijn beslissend

“Jij kunt een agent van verandering zijn!”, roept de schrijfster
enthousiast tegen haar gehoor in Amsterdam. Omdat de zaal niet meteen
geestdriftig reageert, voert de kleine Amerikaanse haar enthousiasme verder op.
Ze weet niet of het publiek zich er al van bewust is maar: “Dit is het
belangrijkste tijdperk in de geschiedenis!”

Volgens McTaggart leven wij, ui­tgerekend wij, in de opwindendste, de meest
beslissende tijd die er ooit was. Onze keuzes zijn daarom wezenlijk en
beslissend. Of er iets verandert in de wereld hangt namelijk van ons af. De
keuze die we moeten maken is die voor elkaar. En dat zegt niet zij, dat zegt de
wetenschap. In duizelingwekkend tempo presenteert ze op een scherm uitkomsten
van wetenschappelijke onderzoeken die haar betoog staven.

Bevindingen nieuwe wetenschappen

“Voor dit boek heb ik me verdiept in de jongste ontdekkingen in een grote
verscheidenheid van disciplines; algemene biologie, fysica, zoölogie, psychologie,
botanie, antropologie, astronomie, chronobiologie en culturele geschiedenis.
Het werd me steeds duidelijker dat het leven dat wij leiden niet harmonieert
met wie wij werkelijk zijn.

“Ik stuitte tijdens mijn onderzoek op andere samenlevingen waarvan de
leden heel anders met elkaar omgaan dan wij, op basis van een wereldbeeld dat
duidelijk beter overeenstemt met de bevindingen van nieuwe wetenschappen. Het
zijn culturen die het universum als een ondeelbaar geheel zien.

“Dat geloof leidt tot een volstrekt andere kijk op de wereld en een
radicaal andere wisselwerking mét die wereld. Deze mensen geloven dat zij
verbonden zijn met alle andere levensvormen en zelfs met de aarde zelf. Wij
zien alleen het ding; zij zien de ‘lijm’ tussen de dingen, de band die alles
met alles verbindt. In deze samenlevingen is niet het individu essentieel maar
de verbondenheid tussen individuen.

“Zij hebben begrepen dat de essentiële natuur van mensen een zoeken naar
verbondenheid is, naar gemeenschap. Met het gevolg dat zij gelukkiger leven,
zoals blijkt uit lagere cijfers voor echtscheidingen, ontspoorde kinderen,
criminaliteit en geweld en uit een sterkere gemeenschapszin.”

Het besef dat het op alle fronten anders moet met de wereld, dringt op dit
moment bij heel veel mensen door, zegt McTaggart. “Neem de
Occupy-beweging; ook zij keren zich tegen het nietsontziende individualisme,
tegen egoïsme, tegen de ‘ieder voor zich’-mentaliteit.” Is er in Amsterdam
ook een Occupy-kamp? “Dan breng ik daar morgen een stapel van mijn boeken
naar toe.”

Reactionaire kijk op wetenschap

Dat de schrijfster veel kritiek krijgt van gerenommeerde wetenschappers en
wetenschapsjournalisten, die vinden dat McTaggart bepaalde wetenschappelijke
bevindingen verkeerd interpreteert, wuift ze weg. “Doorgaans zijn de
mensen die kritiek uiten op mijn werk niet goed op de hoogte van de laatste
wetenschappelijke ontwikkelingen. Vaak weten ze weinig over de ontdekkingen in
de quantummechanica en houden ze zich al helemaal niet bezig met vooruitstrevende
wetenschappers die geweldig werk doen in uiteenlopende gebieden.”

Volgens haar hebben veel onderzoekers een reactionaire kijk op wetenschap.
“Zij geloven dat theorieën statisch zijn, dat ontdekkingen van vroeger te
allen tijde waar zullen blijven. Wetenschap is echter ook maar een verhaal. Er
komen steeds nieuwe hoofdstukken bij; sommige vervangen de oude.
Vooruitstrevende wetenschappers geloven in een heel nieuw verhaal – en dat is
het verhaal dat ik wil vertellen.”

Interviews prestigieuze wetenschappers

Ze is juist heel zorgvuldig waar het op haar werk aankomt, zegt ze. Ze heeft
een naam hoog te houden. “Ieder boek dat ik schrijf is gebaseerd op
interviews met meer dan honderd prestigieuze wetenschappers en vele honderden
wetenschappelijke onderzoeken. Al mijn boeken bevatten een uitputtende lijst
voetnoten en een bibliografie. Bovendien vraag ik iedere wetenschapper die ik
interview om heel precies na te kijken of het klopt wat ik schrijf.

“Daarnaast vraag ik ook andere wetenschappers om de tekst nog eens door te
lopen, evenals wetenschapsjournalisten – dit alles om te voorkomen dat ik niet
accuraat zou zijn. Van huis uit ben ik een wetenschapsjournalist.
Nieuwsgierigheid is mijn drijfveer, ik wil weten hoe de wereld werkt. Feiten
zijn me heilig en ik wil harde bewijzen zien voordat ik iets publiceer.”

Wie is Lynne McTaggart

Lynne McTaggart (1951) is een Amerikaans journaliste en auteur. In haar
autobiografie beschrijft ze dat ze halverwege de jaren tachtig ziek werd.
Uiteindelijk ontdekte een homeopathisch arts dat ze leed aan een zogeheten
candida-vergiftiging, een diagnose die in het alternatieve circuit vaker wordt
gesteld. Samen met de arts ontwikkelde ze een dieet, waardoor ze naar eigen
zeggen genas.

Het voorval wekte haar kritische belangstelling voor geneeskunde, die leidde
tot de nieuwsbrief ‘Wat artsen je niet vertellen’. In 1996 groeiden die brieven
uit tot een boek dat in 1999 in het Nederlands werd vertaald.

Kort daarna schreef ze het anti-vaccinatieboek over de mogelijke gevaren van kindervaccinatie
en een handboek over alternatieve methoden om kanker te bestrijden. Tijdens het
onderzoek naar alternatieve geneeskunde, leerde ze dat veel alternatieve
genezers gebruik maken van een ‘universele energiebron’. Haar zoektocht naar
wat die bron volgens wetenschappers precies is, resulteerde in het boek ‘Het
Veld’, dat in veertien talen werd uitgegeven.

Ze schreef zes boeken, onder meer over alternatieve geneeskunde. In toenemende
mate legt McTaggart zich toe op het geven van workshops om mensen haar
bevindingen ‘te laten ervaren’.

Lynne McTaggart is getrouwd met Bryan Hubbard. Samen met hem runt ze uitgeverij
Conatus die is gespecialiseerd in boeken over gezondheid en spiritualiteit.
McTaggart heeft het regelmatig aan de stok met traditionele wetenschappers.
Over de relatie tussen de medische industrie en het grote publiek zegt ze:
“In tegenstelling tot wat veel mensen denken, zijn wi­j degenen die
discussiëren op grond van feiten en komt de medische gevestigde orde doorlopend
aanzetten met emoties.”

McTaggart heeft twee dochters; eentje van 14 en eentje van 21 jaar. Ze woont al
dertig jaar in Engeland.

Bron: Dagblad Trouw, Anniek van den Brand